Ο τρόμος στα παιχνίδια δεν ορίζεται αποκλειστικά και μόνο από τα απότομα jumpscares και τις δυνατές κραυγές. Η πραγματική ένταση γεννιέται μέσα από την ατμόσφαιρα, τον ρυθμό και την αίσθηση διαρκούς αβεβαιότητας που εγκαθίσταται αργά αλλά σταθερά. Το Reanimal χτίζει ακριβώς πάνω σε αυτή την φιλοσοφία, επενδύοντας στη σιωπηλή αφήγηση, στη σκηνοθετική προσέγγιση και σε έναν κόσμο που δεν επιδιώκει να σοκάρει στιγμιαία, αλλά να καλλιεργήσει ένα βαθύτερο συναίσθημα τρόμου. Ένα συναίσθημα που σε αναγκάζει να αφουγκραστείς κάθε ήχο και κάθε κίνηση γύρω σου, μέσα σε έναν σκοτεινό, μακάβριο και γεμάτο ένταση κόσμο, έτσι όπως μόνο η Tarsier Studios ξέρει να κάνει.
Το παιχνίδι ακολουθεί τη φιλοσοφία που καθιέρωσε το studio στα προηγούμενα projects (φυσικά μιλάμε για τα πρώτα Little Nightmares) αφηγούμενο την ιστορία δύο χαρακτήρων που γνωρίζουμε απλώς ως “Boy” και “Girl“. Πρόκειται για δίδυμα ορφανά, κάτι που δεν αποκαλύπτεται μέσω διαλόγων (αν και πολλές φορές ακούμε τους πρωταγωνιστές μας να συνομιλούν) αλλά μέσα από το περιβάλλον, τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις και τα οπτικά στοιχεία που συναντάμε στην πορεία. Η αφήγηση βασίζεται κυρίως στο environmental storytelling, αφήνοντας τα γεγονότα ανοιχτά σε ερμηνεία και ενισχύοντας το μυστήριο που περιβάλλει τον κόσμο.
Μέσα από οπτική τρίτου προσώπου, οι ήρωες διασχίζουν έναν παγωμένο και παραμορφωμένο κόσμο, σε ένα ταξίδι που τους οδηγεί από υπόγειες και υποθαλάσσιες εγκαταλελειμμένες εγκαταστάσεις μέχρι άδεια λιβάδια, αχυρώνες με μεταλλαγμένα ζώα, σκοτεινές θαλάσσιες διαδρομές που διασχίζεις με την βάρκα και πόλεις-φάντασμα καλυμμένες από ομίχλη. Η ποικιλομορφία των τοποθεσιών κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, ενώ η αίσθηση ότι κάτι παραμονεύει πίσω από κάθε γωνία είναι διαρκής. Οι εχθροί βγαλμένοι μ’εσα από την πιο διεστραμμένη φαντασία, είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να σε κατασπαράξουν.
Στην πορεία συναντάμε και άλλους μυστηριώδεις χαρακτήρες, τους οποίους καλούμαστε να σώσουμε από επικίνδυνες καταστάσεις. Παρότι δεν συμβάλλουν ενεργά στο gameplay, ενισχύουν την αίσθηση ότι ο κόσμος του παιχνιδιού κατοικείται από χαμένες, εύθραυστες παρουσίες.
Το Reanimal έχει σχεδιαστεί τόσο για solo εμπειρία όσο και για συνεργατικό παιχνίδι, είτε “καναπεδάτα” τοπικά – είτε online με την δυνατότητα να έχει μόνο ο ένας παίκτης το παιχνίδι (δηλάδή με Friend’s Pass). Προσωπικά δοκίμασα αρχικά το single player κομμάτι περίπου μία ώρα, ωστόσο ξαναέπαιξα το παιχνίδι εξ’ ολοκλήρου σε online co-op. Η συνολική διάρκεια κυμαίνεται περίπου στις έξι ώρες που αν και σύντομη σε καμία περίπτωση δεν είναι ελλιπής. Η εμπειρία παραμένει συμπαγής, με γρίφους που απαιτούν συνεργασία και παρατηρητικότητα (όπως η περιοχή με το κανόνι που προσπαθείς να οπλίσεις τις οβίδες και να βάλεις τα λαμπάκια στην σωστή σειρά), καθώς και μυστικά μονοπάτια που επιβραβεύουν τον παίκτη με συλλεκτικές μάσκες (18 στο σύνολο).
Το νέο IP της Tarsier Studios δεν ακολουθεί παραδοσιακή μορφή βασισμένη σε chapters, ούτε πρόκειται για open world τίτλο. Η πρόοδος βασίζεται στην εξερεύννηση διασυνδεδεμένων περιοχών, οι οποίες ενώνονται οργανικά μέσα από τον σχεδιασμό του περιβάλλοντος. Υπάρχει μια βασική διαδρομή, αλλά και προαιρετικές παρεκκλίσεις που ενθαρρύνουν την εξερεύννηση.
Σε αντίθεση με το Little Nightmares III, εδώ αν και οι δύο πρωταγωνιστές μας είναι εξίσου σημαντικοί για την πρόοδο του παιχνιδιού, δεν έχουν ειδικές ικανότητες που να βοηθάνε στην επίλυση των puzzle και την πρόοδο του παιχνιδιού. Το κορίτσι κρατάει ένα φανάρι στις σκοτεινές περιοχές και κουβαλάει μαζί της ένα μαχαίρι, ενώ το αγόρι διαθέτει έναν αναπτύρα και έχοντας έναν λοστό για να αντιμετωπίσει τους εχθρούς.
Περνώντας στον οπτικό τομέα, το Reanimal χαρακτηρίζεται από μια σκοτεινή, κινηματογραφική αισθητική με προσεγμένο φωτισμό και ατμοσφαιρική χρήση χρωμάτων που ενισχύουν το αίσθημα ότι απειλείσαι και την αβεβαιότητα. Οι χώροι είναι πλούσιοι σε λεπτομέρεια και αντικείμενα με τα οποία μπορείς να αλληλεπιδράσεις, με παραμορφωμένα και συχνά δυστοπικά στοιχεία που δημιουργούν μια συνεκτική και «ενοχλητική» αίσθηση του κόσμου.
Εξίσου σημαντικό είναι να αναφέρουμε πως το co-op δεν υποστηρίζει split-screen ή ξεχωριστή κάμερα, αλλά βασίζεται σε μια κοινή, shared κάμερα για τους δύο παίκτες. Αυτό σημαίνει πως οι χαρακτήρες πρέπει να κινούνται σχετικά κοντά ο ένας στον άλλο, καθώς η οθόνη δεν χωρίζεται και δεν επιτρέπει ανεξάρτητη εξερεύνηση, καθώς επίσης σε μερικές καταστάσεις (που δεν θα αναφερθούν λόγω spoiler) απαιτείται η συνεργασία μεταξύ των δύο παικτών, με τον έναν να γυρνάει την κάμερα.
Ο ήχος, από την άλλη, είναι εξαίρετος και προσεγμένος, δένοντας αρμονικά με την κατάσταση, τα περιβάλλοντα και την εικόνα. Μπορείς να ακούσεις τον παραμικρό ήχο, όπως τον γδούπο μιας πόρτας, το ανοιγόκλειμα μιας μεταλλικής ντουλάπας, το περπάτημα των ηρώων στα σαπισμένα ξύλινα πατώματα, τις κραυγές των τεράτων, τον ήχο από όπλα, το νερό να ρέει καθώς το διασχίζεις με τη βάρκα, καθώς και πολλά ακόμη ακουστικά ερεθίσματα. Στην ίδια εξίσωση έρχεται και η μουσική, η οποία αποτελείται από μελωδίες που παίζουν στο background, κυρίως σε κρίσιμες στιγμές, ενισχύοντας την εκάστοτε κατάσταση.
Μπαίνοντας στον τεχνικό τομέα, το παιχνίδι διαθέτει μια σειρά ρυθμίσεων κατάλληλη για εξατομίκευση στα «μέτρα» του παίκτη. Μέσω του αρχικού μενού μπορείς να επιλέξεις εάν θα παίξεις solo ή με παρέα, να μπεις στις ρυθμίσεις και να διαμορφώσεις μια σειρά οπτικοακουστικών επιλογών, όπως η αυξομείωση έντασης ήχου, η επιλογή Performance/Quality mode, , η αυξομείωση φωτεινότητας (που πιστεύω πως είναι και απαραίτητη στο συγκεκριμένο παιχνίδι ώστε να βλέπεις καλύτερα τριγύρω σου), η επιλογή γλώσσας καθώς και πολλές ακόμη ρυθμίσεις. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού μπορείς εύκολα να αλλάξεις τις ρυθμίσεις από το γρήγορο μενού, να δεις πόσες μάσκες έχεις συλλέξει, να επιλέξεις ποια θα φορέσεις, αλλά και να ανταλλάξεις χαρακτήρα με τον φίλο σου.
Το Reanimal, σε γενικές γραμμές, δεν παρουσιάζει σημαντικά bugs, glitches ή τεχνικά ζητήματα. Ωστόσο, το ίδιο δεν ισχύει για τις online συνεδρίες, οι οποίες αποτελούν ένα σημαντικό μειονέκτημα. Συγκεκριμένα, όταν επιχειρείς να παίξεις online co-op, οι servers, ενώ αρχικά τρέχουν ομαλά, ενδέχεται σε κάποιο σημείο να αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα, μη επιτρέποντας στους παίκτες να συνδεθούν. Στη δική μου περίπτωση, ενώ από την αρχή όλα έδειχναν να λειτουργούν σωστά, λίγο πριν το φινάλε — όταν χρειάστηκε να κλείσουμε προσωρινά το παιχνίδι — δεν καταφέραμε να επανασυνδεθούμε ποτέ, χωρίς να υπάρχει εμφανής εξωτερικός παράγοντας, κάτι που είχε σημαντικό αρνητικό αντίκτυκτηπο στην συνολική εμπειρία.
Κλείνοντας, το Reanimal αποτελεί μια εξαιρετική προσπάθεια από την Tarsier Studios, η οποία παίρνει τη γνώριμη δημιουργική της ταυτότητα και την εξελίσσει με νέα στοιχεία, προσφέροντας ένα αποτέλεσμα που ίσως να πλησιάζει την αρτιότητα, αν και τις επιμερούς τεχνικές αδυναμίες.
