fbpx
Home ReviewsGame Reviews Stray | The Review

Stray | The Review

Γράφει ο/η Ανδρέας Κωνσταντινίδης

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ολόκληρος ο πλανήτης ουρλιάζει για βοήθεια με την τεράστια οικολογική κατάρρευση, να απειλεί άμεσα κάθε μορφή ζωής, τα αποτελέσματα να είναι καταστροφικά, για το κοντινό αλλά και για το μακροπρόθεσμο μέλλον, κάνοντας την επαφή με το Stray, τόσο άμεση όσο και εμβριθή, μεταφέροντας την εμπειρία σε μία παράξενη, σκληρή και δυστοπική πραγματικότητα.

Οι καιροί αλλάζουν, οι άνθρωποι εμπιστεύονται την τεχνολογία με κλειστά μάτια, βάζοντας τον εαυτό τους να αναπτύξει το αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς, καταναλώνοντας μέσα από ένα όμορφο περιτύλιγμα φίλτρων και γυαλιστερών εικονιδίων, επικίνδυνα μεγάλη ποσότητα απομόνωσης και με την αβεβαιότητα να ρημάζει τις διαπροσωπικές σχέσεις, έχει ως αποτέλεσμα ο προορισμός τους να μην είναι τελικά η Ιθάκη, αλλά μια ψευδαίσθηση σε μια αφιλόξενη έρημο συναισθημάτων.

Η Blue Twelve Studio, καταφέρνει μέσω της εκδότριας εταιρείας, Annapurna Interactive, να μας προσφέρει κάτι παραπάνω από ένα ζοφερά υπέροχο παιχνίδι με μία γάτα που γυρνάει κάπου σε μία πόλη με λαμπάκια neon. Καταφέρνει να μας πιάσει από τον λαιμό και να μας βουτήξει μέσα στην σκληρή πραγματικότητα των επιλογών της ανθρωπότητας που όπως φαίνεται, η σωτηρία που έψαχνε, είναι τελικά η μόνιμη φυλακή της.

Μόνο, χαμένο, μακριά από οτιδήποτε έχει να κάνει σχέση με την οικογένειά του, το αδεσποτάκι μας θα μεταφερθεί με έναν breathtaking τρόπο, σε μία πόλη που είναι ξεχασμένη από κάθε σελίδα της σύγχρονης ιστορίας, θα καλεστεί να επιβιώσει ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα τα θαμμένα μυστικά αυτής της πανέμορφης, παρουσιαστικά,  cybercity, με τους κατοίκους της να είναι.. ρομπότ και τα απομεινάρια κάθε έμβιας ύπαρξης, σκορπισμένα στα στενά και ανήλια σοκάκια της, για να ανακτήσει την ελευθερία του και να γυρίσει πίσω, εκεί που ανήκει.

Το Stray, σε gameplay  επίπεδο, είναι ένα third-person catdventure παιχνίδι, όπου o χειρισμός, παρόλο που φαντάζει δύσκολος, είναι απλός και τον μαθαίνεις γρήγορα, σε σημεία μάλιστα να μου δίνει την εντύπωση ότι το έχω ξανακάνει και να μην χρειάζεται απαραίτητα κάποιο intro ή κάποιον οδηγό ακόμα και για τους παίχτες με μικρότερη εμπειρία.

Περνώντας από ένα έντονο κυνηγητό με τον φαινομενικά, βασικό μας κακό, τα Zurks, κάποιον παρασιτικό οργανισμό που μεγάλωσε σε αυτή την σάπια πόλη, το Stray μας οδηγεί από το χέρι με ένα tutorial που δεν βλέπεις καν ότι υπάρχει εκεί και μας φέρνει στο κέντρο της που θα είναι το βασικό μας hub στην αρχή. Τα Zurks στην πραγματικότητα, είναι οι κίνδυνοι που μπορεί να ελλοχεύουν για ένα πραγματικό αδέσποτο, σε πραγματικές συνθήκες με αποτέλεσμα να το σκοτώσουν και με αυτή την κίνηση η B12 μου δείχνει από την αρχή ότι έχει μελετήσει απίστευτα καλά την γάτα σαν έμβιο ον, προσαρμόζοντας και αποδίδοντας στο παιχνίδι μια μοναδική εμπειρία. Επίσης, αν ο παίχτης έχει και ζει στην καθημερινότητά του, με κάποιο από τα συμπαθή τετράποδα, θα έχει παρατηρήσει τον τρόπο που φέρεται γενικά και μπορεί να το πράξει στο παιχνίδι, με το ίδιο το game να τον επιβραβεύει για αυτό.

Σε αυτό το γεμάτο αποσύνθεση μέρος, κατοικούν ρομπότ. Ζούνε αυτόνομα πλέον, σε μία καθημερινότητα, με την προσμονή ότι κάποια στιγμή θα παρέλθει ο χρόνος τους και θα λήξουν, σαν τις ζωές των ανθρώπων που έμεναν κάποτε εκεί. Μάλιστα, έχουν αναπτύξει και τις συνήθειες του πολιτισμού μας, πράγμα που τους χαρίζει μοναχικές στιγμές στην λήθη τους. Κάποια το έχουν αποδεχτεί και κάποια ακόμα ελπίζουν ότι όλα θα γίνουν όπως πριν. Ίσως να το προσπαθούν κιόλας.

Σε αυτό το ταξίδι, δεν ήμουν μόνος, πέρα από εμένα, παρέα στο Stray μου, είχε και ο B-12, ένα ρομποτάκι-βοηθός, που θυμίζει παιχνίδι γάτας, έχει τον βασικό ρόλο να μεταφράζει και να μας καθοδηγεί. Μεταφράζει αυτά που μας επικοινωνούν τα ρομπότ και καταλαβαίνουμε καθώς προχωράμε, όλο και περισσότερο τους λόγους που οδήγησαν την ανθρωπότητα στον αφανισμό.

Με ένα μόνιμο καταθλιπτικό μπλε να απλώνεται στην Νεκρή Πόλη, η Blue Twelve αποδίδει αριστουργηματικά με τους φωτισμούς και τα χρώματα τον ρεαλισμό και την εικόνα που θέλει να μας εκφράσει η ίδια μέσα από το παιχνίδι της, δεν μας τα φωνάζει, μας τα περνάει με έναν υποσυνείδητο τρόπο, προσφέροντάς μου πολλές φορές, εκείνο το…πνίξιμο στον λαιμό.

Οι συζητήσεις με τα npcs, μου έδωσαν από την αρχή ακόμα το μέγεθος του παιχνιδιού και την εικόνα του κόσμου μέσα από λακωνικούς και καλοδουλεμένους διαλόγους, που δεν ένιωσα την ανάγκη να κάνω skip, ότι θα χρειαστεί να πάω και σε άλλα μέρη. Το Stray, σε πολλά σημεία, μου έδινε τρομερή ελευθέρια στις κινήσεις μου , αφήνοντάς μου την αίσθηση του open-world στοιχείου, αλλά πρακτικά είχα να κάνω με έναν linear τίτλο και το παρατηρεί σχετικά εύκολα κάποιος αυτό, όταν χρειαστεί να ανέβει ψηλότερα από κάποιο χαλασμένο air-condition ή κάποιο στενό μπαλκόνι, σε κάποια ταράτσα.

Οι δημιουργοί του παιχνιδιού τοποθέτησαν με μεγάλη προσοχή το κάθε τι παντού, θυμίζοντας μου ανά πάσα ώρα και στιγμή τον λόγο για τον οποίο είμαι εκεί. Μάλιστα, δεν θα ξεχάσω ένα συγκεκριμένο γκράφιτι στο αδιέξοδο ενός δρόμου, που θύμιζε στο είδος μας την αποτυχία του.

Ο βασικός μου σκοπός, δεν επισκιαζόταν ουδέποτε από κανένα side quest, που υπήρχαν εκεί για να γνωρίσουμε περισσότερο τους χαρακτήρες  και να πάρουμε από αυτά κάτι για να ανταλλάξουμε κατά την διάρκεια, όπως μία πληροφορία ή ένα αντικείμενο που θα μας βοηθούσε να πάμε παρακάτω. Μικρά και σύντομα, δίνοντας μια νότα αγαλλίασης. Προχωράμε μέσα από λύσεις εύκολων γρίφων, ίσως για κάποιους υπερβολικά εύκολους, αλλά τι νόημα θα είχε να ήταν μεγαλύτερη η πρόκληση, όταν έχουμε τέσσερα πόδια, ένα μεγάλο άλμα και το νιαούρισμά μας; Μάλιστα θυμάμαι σχεδόν όλα τα ρομπότ που μίλησα, γεγονός που συμβάλει σημαντικά στο πόσο σωστά έκανε το χτίσιμο χαρακτήρων το στούντιο.

Και από την νότα χαράς, δεν καταλάβαινα πως βρισκόμουν ξαφνικά στο να με καταδιώκουν Zurks, ή ρομπότ καταστολής που κάποτε είχαν οι άνθρωποι για ασφάλεια , με σκοπό να με εξοντώσουν, όλα αυτά, μέσα από καλοδουλεμένα set pieces. Η δυσκολία, δεν θα έλεγα ότι αυξάνεται, ίσως αυξάνεται απλά η κλίμακα και οι χώροι που έπρεπε να πάω, που ήταν σίγουρα περισσότερο αφιλόξενοι από το προηγούμενο επίπεδο, κάνοντας με να χρησιμοποιώ την ταχύτητα και το stealth στοιχείο, ταυτόχρονα! Η ΑΙ των εχθρών, είναι περιέργως καλή, σε σημεία που δούλευε εκνευριστικά καλά και άλλες φορές, κάποια μικροκολλήματα με ευνοούσαν. Για bugs, κανένας λόγος, κανένα day one update και όλα λειτουργούσαν…αθόρυβα!

Σε αυτό που δεν έχω αναφερθεί, είναι η πανδαισία χρωμάτων, textures, ρεαλιστικότατων κινήσεων του χαρακτήρα μας, που πατάνε ακόμα γερά, πάνω στην Unreal Engine 4, χωρίς προβλήματα.  Η μουσική επένδυση με τους ήχους της Lo-Fi και retrowave μουσικής, περίμεναν να με νανουρίσουν σε κάποια γωνία ενός σπιτιού που τρύπωσα κρυφά, με τον Yann Van Der Cruyssen να ζωγραφίζει στο πεντάγραμμο. Το DualSense από την άλλη, θα μας προσφέρει μεγαλύτερο immersion, με τους ήχους και τις μικροδονήσεις , που αρκετές φορές, νόμιζα ότι είχα στα χέρια μου , τον νέο μου πορτοκαλί φίλο.

You may also like