fbpx
Home ReviewsGame Reviews The Quarry | The Review

The Quarry | The Review

Γράφει ο/η Αλέξανδρος Μανδραβίλλης

Η Supermassive games έχει κάνει όνομα εδώ και λίγα χρόνια, ειδικά από την κυκλοφορία του Until Dawn το οποίο έφερε στο προσκήνιο τα interactive horror movie video games, προσφέροντας μια δυνατή slasher εμπειρία στους φανς ταινιών όπως Scream, Friday the 13th και The Descent μεταξύ άλλων. Το Until Dawn είχε ένα υπέροχο cast από 8 ηθοποιούς που είχαν εγκλωβιστεί σε μια καμπίνα πάνω σε χιονισμένο βουνό και στην πορεία μιας νύχτας βρίσκονται κυνηγημένοι από wendigos καθώς προσπαθούν να επιβιώσουν μέχρι το χάραγμα του ήλιου, και είναι από τις πιο δυνατές εμπειρίες που μπορείτε να παίξετε στο PlayStation 4/5 μόνοι σας ή παρέα με έως 7 φίλους. Το Until Dawn ακολούθησε η τριλογία Dark Pictures, μια ανθολογία ιστοριών τρόμου σε ίδιο στυλ gameplay, αλλά με 5 πρωταγωνιστές αντί για 8, και μικρότερη γενικά διάρκεια.

Φτάνουμε στο The Quarry λοιπόν, το οποίο ακολουθεί περισσότερο το Until Dawn και θα μπορούσε κάποιος να το θεωρήσει σαν sequel αν και σεναριακά τα γεγονότα δεν σχετίζονται με το προηγούμενο παιχνίδι (πέρα από κάποια μικρά easter eggs). Το παιχνίδι λαμβάνει χώρα στην κατασκήνωση Hackett’s Quarry, όπου οι 9 πρωταγωνιστές μας εργάζονται για το καλοκαίρι ως σύμβουλοι και ενώ ετοιμάζονται να φύγουν καθώς τελειώνει η τελευταία τους ημέρα στην κατασκήνωση, αναγκάζονται να μείνουν ένα ακόμα βράδυ στο κατάλυμα και εκεί ξεκινάει το θρίλερ, με τους χαρακτήρες (φυσικά) να χωρίζονται και να συναντάνε τόσο την οικογένεια Hacketts που τους καταδιώκει όσο και τα τέρατα που παραμονεύουν στο δάσος. Όπως και σε όλα τα παιχνίδια της Supermassive, το cast είναι εντυπωσιακό, με μεγάλα ονόματα που θα αναγνωρίσουν τόσο οι νεότερης γενιάς παίκτες (όπως η Ariel Winter & Brenda Song) αλλά και οι πιο παλιοί (όπως ο Ted Raimi ή ο David Arquette), και των οποίων τα in-game μοντέλα χαρακτηρίζονται από καταπληκτική λεπτομέρεια.

Παρέα με τα μοντέλα των χαρακτήρων, πρέπει να γίνει αναφορά και στα υπέροχα περιβάλλοντα και σκηνικά στα οποία λαμβάνει χώρα το gameplay, καθώς έχουν εντυπωσιακό επίπεδο λεπτομέρειας και πιστότητας. Ένα αρνητικό έχει να κάνει με τα ξύλινα animations των χαρακτήρων, καθώς και τις περίεργες εκφράσεις προσώπου που εμφανίζουν σε αρκετά σημεία, σπάζοντας το immersion. Δυστυχώς τα περιβάλλοντα τα βλέπουμε συνήθως μια φορά, καθώς το gameplay είναι ιδιαίτερα περιοριστικό με την ελευθέρια κινήσεων και τα περιθώρια εξερεύνησης. Το υψηλό επίπεδο γραφικών συνεχίζεται και στους υπέροχα gory θανάτους που βλέπουμε στο παιχνίδι, ενώ υπάρχει και το Gorefest movie mode που τους κάνει ακόμα πιο brutal – φυσικά μπορούν όλοι οι χαρακτήρες να πεθάνουν κατά την διάρκεια του παιχνιδιού.

Και φτάνουμε στο μεγαλύτερο μελανό σημείο του παιχνιδιού: το πως παίζεται το ίδιο το παιχνίδι. Συνοπτικά θα πούμε – το 70-75% του παιχνιδιού αναλώνεται σε cinematics ή διαλόγους με ελάχιστο έλεγχο από τους παίκτες και σχεδόν ολόκληρο το ‘παιχτικό’ κομμάτι του παιχνιδιού αποτελείται από σημεία walking simulator στα οποίο απλά πρέπει ο χαρακτήρας να προχωρήσει από π.χ. την πόρτα έως την διπλανή σκάλα για να παίξει το επόμενο cinematic, ή σε quick time events (QTEs) τα οποία σε αντίθεση με το Until Dawn δεν σημαίνουν απαραίτητα καταστροφή αν τα αποτύχει ο παίκτης. Σε ελάχιστες καταστάσεις θα πρέπει να κρατήσουμε πατημένο ένα κουμπί για να κρατήσει ο παίκτης την ανάσα του και να αποφύγει να τον ανακαλύψει οτιδήποτε τον κυνηγάει εκείνη τη στιγμή, ενώ ακόμα πιο σπάνια θα χρειαστεί να σημαδέψουμε και να πυροβολήσουμε με κάποιο όπλο (αυτό έγινε μετρημένα 3 φορές σε διάρκεια 11 ωρών στο παιχνίδι). Δεν είναι τυχαίο ότι το ‘παιχνίδι’ έχει movie mode στο οποίο μπορείς να το αφήσεις και να παίξει μόνο του κάποια από τις διαθέσιμες εκβάσεις.

Συγκριτικά με το Until Dawn το οποίο παραμένει το καλύτερο παιχνίδι της εταιρίας, το The Quarry προσπαθεί να ακολουθήσει αλλά συνήθως αποτυχαίνει – ποτέ δεν νιώσαμε ιδιαίτερο κίνδυνο ή έστω τρομερό ενδιαφέρον για το σενάριο. Το pacing του παιχνιδιού είναι μια καταστροφή, με τις πρώτες 5~ ώρες να σέρνονται για να προχωρήσουν, και τις τελευταίες 3 οι εκβάσεις των καταστάσεων να μας δημιουργούν συνήθως μια μουντή ή ουδέτερη αντίδραση. Οι χαρακτήρες είναι στην πλειοψηφία τους στατικοί, και ολοκληρώνουν την ιστορία πάνω-κάτω όπως την ξεκίνησαν, με ελάχιστη έως μηδαμινή εξέλιξη – ένας χαρακτήρας για παράδειγμα χάνει το χέρι του και δεν αλλάζει τίποτα στο πως συμπεριφέρεται. Το σενάριο καταλήγει να μην είναι ιδιαίτερο ενδιαφέρον ούτε να πείθει για τον κίνδυνο που βρίσκονται οι πρωταγωνιστές (κυρίως όταν οι ίδιοι προσπαθούν συνέχεια να προσφέρουν meta σχολιασμό που φθηναίνει την ατμόσφαιρα τον περισσότερο καιρό παρά διασκεδάζει), ενώ αν δεν γίνουν πολύ συγκεκριμένες επιλογές που πολλές φορές δεν φαίνονται καν λογικές ο παίκτης μπορεί να χάσει ακόμα και τον μεγάλο κακό του παιχνιδιού εντελώς. Οι «επιλογές» που δίνει το παιχνίδι είναι στην πλειοψηφία τους τελείως μάταιες και δίνουν απλά μια ψευδαίσθηση επιλογής και ελευθέριας στον παίκτη, καθώς σε ένα κεφάλαιο αρνηθήκαμε να κάνουμε αυτό που μας έλεγε το παιχνίδι 3 φορές, και εν τέλη έγινε αυτό που ήθελε από μόνο του.

Όπως και ο προκάτοχος του, έτσι και το Quarry προσπαθεί με οποιονδήποτε τρόπο να δώσει padding στην διάρκεια, χωρίς να προσφέρει βασικά quality of life features, σαν την επιλογή για fast forward ή ακόμα και skip σκηνών που έχει ξαναδεί ο παίκτης ή έστω ένα ουσιαστικό scene selector (μια επιλογή που γίνεται στο κεφάλαιο 7 και της οποίας το αποτέλεσμα εμφανίζεται στο κεφάλαιο 9 δεν γίνεται να την αναστρέψουμε χωρίς να ξαναπαίξουμε το παιχνίδι από το κεφάλαιο 7 μέχρι να ξαναφτάσουμε στο ίδιο σημείο). Το δε chapter select διαγράφει ΟΛΗ την πρόοδο που έχει γίνει στο save από το σημείο που επιλέγουμε και μετά, που σημαίνει ότι τα δεκάδες collectibles που υπάρχουν στο παιχνίδι θα πρέπει να τα ξαναμαζέψει ο παίκτης, κάτι απαράδεκτο για παιχνίδι του 2022.

Εν τέλη, μπορώ να συστήσω το Quarry μόνο στους fans των slasher horror ταινιών, σε αυτούς που θα μαζευτούν ένα βράδυ με την παρέα τους και θα κάνουν πάσα το χειριστήριο ανάμεσα στα 10 κεφάλαια του παιχνιδιού που ολοκληρώνονται σε περίπου 8 ώρες, και σε όσους προτιμούν να βλέπουν μισή ώρα βίντεο για να παίξουν άλλα 5’ βαριά πριν πάνε στο επόμενο cinematic. Είναι κρίμα το cast και τα περιβάλλοντα να χαραμίζονται έτσι ενώ θα μπορούσε και να ακολουθήσει το narrative design των παιχνιδιών της supermassive σε συνδυασμό με μια τομή στο gameplay σε στυλ silent hill, resident evil ή ακόμα και Obscure, όπου και θα γινόταν ένα από τα πιο σημαντικά horror παιχνίδια της εποχής μας. Το The Quarry αξίζει να ασχοληθεί κανείς ένα σαββατοκύριακο μαζί του, κατά προτίμηση με παρέα, αλλά μόνο οι φανατικοί που θέλουν να δουν διαφορετικές εκβάσεις ή αυτοί που κυνηγάνε τα achievements θα ασχοληθούν παραπάνω.

Ευχαριστούμε θερμά την CD Media για τη διάθεση του παιχνιδιού.

You may also like