Υπήρξε μια περίοδος στην ποπ κουλτούρα που οι βρικόλακες, ως φανταστικό είδος πλασμάτων, ήταν στην κορυφή των προτιμήσεων και σχεδόν όλων των μέσων ψυχαγωγίας. Αυτό τα έκανε να αποτελέσουν γρήγορα ένα σημείο αναφοράς για πολλές ταινίες και βιντεοπαιχνίδια, κάτι που τα οδήγησε εξίσου στην αφάνεια. Μετά τα διαδέχθηκαν τα zombies και ούτω καθεξής με αποτέλεσμα να γίνονται “ένας ακόμα κακός” στα αγαπημένα μας παιχνίδια ή κάτι σχετικά ασήμαντο.
Τώρα τελευταία παρατηρείται πάλι μια άνοδος σε αυτή την κουλτούρα, με παιχνίδια που έχουν ως επίκεντρο βρικόλακες να ανθίζουν για άλλη μια φορά, με το βασικό να είναι το V Rising της Stunlock Studios.
Αν το όνομα της ομάδας ανάπτυξης σας λέει κάτι τότε ίσως να έχετε δει ή έστω έχετε παίξει μερικά από τα παιχνίδια της όμως το πιο πρόσφατο Battlerite. Το Battlerite ήταν ένα παιχνίδι που ήταν αρκετά εντυπωσιακό και θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν η προσπάθεια της ομάδας να ανταγωνιστεί αντίστοιχου τύπου τίτλους όπως το League of Legends. Το περιεχόμενο του Battlerite ήταν πως μια ομάδα τριών παικτών (ή ακόμα και solo) βρίσκεται ενάντια σε μια αντίπαλη ομάδα και χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις των χαρακτήρων που έχουν επιλέξει προσπαθούν να επιβιώσουν για να τελειώσει ο γύρος.
Οι ιδιαιτερότητες του Battlerite εντοπίζονται τόσο στο πως αποκτούν τις ικανότητες τους οι χαρακτήρες, στην ποικιλία των χαρακτήρων, στα designs αλλά και στον τρόπο χειρισμού. Πιο συγκεκριμένα, κάθε χαρακτήρας κινείται στο χώρο με τα WASD, με τα num keys να αποτελούν τα κουμπιά των ικανοτήτων και το ποντίκι ως το βασικό εργαλεία στόχευσεις. Ο χαρακτήρας κοιτάει όπου και ο κέρσορας με αποτέλεσμα τα skills να κάνουν χρήση αυτού για την ενεργοποίησή τους ανά κατεύθυνση.
Δυστυχώς, το Battlerite δεν ήταν ένα παιχνίδι που κατάφερε να επιβιώσει για πολύ. Η μετάβασή του σε Free-to-play τίτλο έγινε αργά και συνεπώς έχασε και τους τελευταίους παίκτες αφήνοντας την Stunlock Studios να δοκιμάζει κάτι καινούργιο. Αυτό το κάτι καινούργιο είναι το V Rising, ένα isometric action-survival παιχνίδι με επίκεντρο έναν μυστήριο, σκοτεινό κόσμο, πολλούς βρικόλακες αλλά και πολλούς παίκτες μέσα σε διάφορους servers.
To V Rising είναι η φαντασία του Castlevania σε πιο μοντέρνα συστήματα. Ως νεογέννητος βρικόλακας ξεκινάμε να φτιάξουμε το δικό μας κάστρο σε έναν κόσμο όπου το είδος μας έχει εκδιωχθεί από τους ανθρώπους και έτσι καλούμαστε να επαναφέρουμε την δύναμή μας με αργά και σταθερά βήματα. Ο κόσμος δεν έχει να προσφέρει πολλά από ιστορία, καλώντας μας έτσι να φτιάξουμε το δικό μας backstory παίζοντας και ξεκλειδώνοντας αφεντικά, αντικείμενα και ικανότητες. Η καθοδήγηση γίνεται από μικρά prompts στα αριστερά της οθόνης μας ενώ δεν υπάρχει κάποιου άλλου είδους διήγηση ή καθοδήγηση. Με πιο απλά λόγια, θα πρέπει να ανακαλύψουμε μόνοι μας το τι έχει να μας προσφέρει το παιχνίδι.
Κάθε αρχή και δύσκολη και σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για μια πολύ αργή αρχή. Ως Survival τίτλος, το V Rising μας υποχρεώνει με τον τρόπο του να μαζέψουμε υλικά και πόρους προκειμένου να φτιάξουμε εξοπλισμό, εργαλεία, έπιπλα και κτίσματα για να μπορέσουμε να προστατευτούμε τόσο από τον ήλιο όσο και από εξωτερικές απειλές. Ειδικά στην αρχή, η συλλογή των πόρων είναι μια διαδικασία υπομονής αφού θα πρέπει να φτιάξουμε διαφορετικά εργαλεία για κάθε υλικό που μαζεύουμε ενώ παράλληλα θα πρέπει να εστιάζουμε σε ένα δέντρο ή έναν βράχο την φορά. Όσο προχωράμε και βρίσκουμε σπανιότερα υλικά για να φτιάξουμε δυνατότερα εργαλεία, αυτή η διαδικασία γίνεται ευκολότερη και πιο γρήγορη αλλά σίγουρα θα χρειαστούμε μεγάλη υπομονή μέχρι να φτάσουμε σε αυτό το σημείο.
Έχοντας καταφέρει να ξεπεράσουμε το πρώτο στρώμα κατασκευών θα αντιληφθούμε γρήγορα πως υπάρχει μεγάλη αναμονή στην τροποποίηση των υλικών όπως το λιώσιμο των μετάλλων ή την παραγωγή σανίδων. Όσο τα υλικά επεξεργάζονται μπορούμε να κάνουμε άλλα πράγματα, αλλά η πρόδος μας είναι κλειδωμένη πίσω από τη ολοκλήρωση συνταγών που απαιτούν αυτά τα επεξεργασμένα υλικά, επομένως δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για να κάνουμε στο μεταξύ. Για παράδειγμα, αν θέλαμε να βελτιώσουμε τον χαρακτήρα μας και τις δυνάμεις του δεν μπορούμε αφού δεν υπάρχουν πόντοι εμπειρίας με όλη τη δύναμή μας να είναι συνδεδεμένη με τον βαθμό του εξοπλισμού μας. Επομένως, περιοριζόμαστε κυρίως στη συλλογή περισσότερων υλικών.
Ο χρόνος αναμονής εργασιών εντοπίζεται και σε άλλα στοιχεία που ξεκλειδώνουμε αργότερα. Ως παραδοσιακός βρικόλακας που προσπαθεί να χτίσει την δύναμή του και το κάστρο του είναι αναπόφευκτο κάποια στιγμή να αποκτίσουμε δυνάμεις σαγήνευσης. Έτσι μπορούμε να υπνωτίσουμε κάποιον NPC και να τον μετατρέψουμε σε πιστό, άβουλο ακόλουθο και να τον βάζουμε να ολοκληρώνει εργασίες για λογαριασμό μας. Αλλά ακόμα και αυτές είναι κλειδωμένες πίσω από κάποιο χρονόμετρο με αποτέλεσμα να χρειάζεται μέχρι και μια ολόκληρη μέρα για να δούμε ολοκλήρωση. Ο χρόνος αυτός μεταβάλλεται και ανάλογα με το αν παίζουμε σε κάποιον σερβερ ή αν παίζουμε offline μόνοι μας. Αν επιλέξουμε την μοναχική διαδρομή τότε ο χρόνος αφαιρείται μόνο όσο παίζουμε οπότε οι 24 ώρες είναι “σπασμένες” στα session μας.
Υπάρχουν υπέρ και κατά όταν παίζουμε μόνοι μας και αντίστοιχα όταν παίζουμε σε PvE/PvP servers. Παίζοντας μόνοι μας έχουμε άπλετο χρόνο να μάθουμε τις ιδιοσυγκρασίες του παιχνιδιού και έχουμε αντίστοιχα μεγάλη ελευθερία στο που θα στήσουμε την βάση μας και το πως θα προσεγγίσουμε κάθε μάχη. Από την άλλη, όπως είπαμε και παραπάνω, ο χρόνος που χρειάζεται για την ολοκλήρωση αποστολών ή επεξεργασιών αυξάνεται μιας και όταν δεν παίζουμε όλα παγώνουν. Αυτό είναι κάτι που δεν ισχύει σε ζωντανούς σέρβερ – εκεί που συνήθως υπάρχουν και άλλοι παίκτες. Όλο το ζουμί του παιχνιδιού βρίσκεται εκεί αφού δίνεται η αίσθηση πως πρόκειται για έναν ζωντανό κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται. Σε PvE Servers υπάρχει σχεδόν πάντα βοήθεια από κάποιον ενώ στους PvP παίζεις με τις πιθανότητες κάποιος άλλος παίκτης να είναι εχθρικός προς εσένα και να θέλει να διαλύσει τόσο εσένα όσο και το κάστρο σου. Επιπλέον, μιλάμε για ένα full-loot παιχνίδι οπότε όταν έχεις πράγματα πάνω σου και πεθάνεις, ένας σάκος με αυτά πέφτει εκεί που πέθανες – οπότε αν πεθάναμε μακριά τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να τα χάσουμε από άλλους.
Ένα ακόμα από τα ενοχλητικά στοιχεία σε servers με πολλούς παίκτες είναι πως υπάρχουν ήδη μεγάλα κάστρα στα καλά σημεία, ενώ κάποια άλλα εμποδίζουν τον δρόμο μας ή πυκνώνουν μια περιοχή σε βαθμό που δεν γίνεται να “χωθούμε”. Βέβαια, με γνώμονα αυτά, θα ήταν ωραία να δούμε βασίλεια να χτίζονται με οργάνωση και πολεοδόμηση όπως τα NPC χωριά, έτσι, απλά, για να μπορούμε να δημιουργούμε το δικό μας lore.
To δεύτερο δυνατό στοιχείο του V Rising, που έρχεται κατευθείαν από το Battlerite, είναι το σύστημα μάχης. Σχεδόν ίδιο με το προηγούμενο παιχνίδι της Stunlock, σαν παίκτες καλούμαστε να δημιουργήσουμε τον δικό μας χαρακτήρα επιλέγοντας ανάμεσα σε δύο φύλα, έναν μόνο τύπο σώματος – με το αρσενικό να είναι…περίεργο – διαφορετικά χρώματα δέρματος και τρίχας, και αξεσουάρ που δίνουν το κάτι παραπάνω στην εμφάνισή μας μαζί με το gear που φτιάχνουμε. Έχοντας δημιουργήσει τον χαρακτήρα μας και έχοντας κάνει το δυναμικό μας ξεκίνημα γρήγορα καλούμαστε να δοκιμάσουμε το σύστημα μάχης. Με τον κέρσορα να αποτελεί το κέντρο όρασης μας κινούμαστε με τα WASD και το Spacebar ως το Dodge button ενώ ανάλογα το όπλο και τι έχουμε ξεκλειδώσει έχουμε μια πληθώρα από ικανότητες που μπορούμε να βάλουμε στα num keys ώστε να χρησιμοποιούμε ανάλογα την περίπτωση.
Κάθε ικανότητα είναι φανταχτερή και μοναδική δίνοντάς μας διαφορετικά buffs κάθε φορά. Εξαπολύοντας μια πρέπει να περιμένουμε για το cooldown για να τις ξαναχρησιμοποιήσουμε ενώ δεν χρειάζεται να χρησιμοποιούμε mana για αυτές. Οι πόντοι ζωής μας όμως αποτελούν ένα λεπτό ζήτημα καθώς όταν χάνουμε κάποιου πόντους δεν μπορούμε να τους επαναφέρουμε τρώγοντας ποντίκια ή ελάφια μόνο. Για την ακρίβεια, μαζεύοντας αίμα από ζώα ή ανθρώπους το αποθηκεύουμε σε μια “τράπεζα” πάνω μας και το χρησιμοποιούμε για να επαναφέρουμε την ζωή μας σε ένα καλό σημείο. Κάθε πλάσμα έχει διαφορετικό τύπο αίματος, και μαζεύοντας συνεχώς το ίδιο αίμα ξεκλειδώνουμε προσωρινά buffs που μας βοηθούν αντίστοιχα σε κάθε περίσταση. Για παράδειγμα, αν πιούμε το αίμα πολλών θηρίων αποκτούμε μεγαλύτερη δύναμη και αντοχή, πίνοντας το αίμα χωριατών μπορούμε να μαζέψουμε ακόμα πιο πολλά υλικά ενώ αν πιούμε το αίμα δολοφώνων και κυνηγών ξεκλειδώνουμε αντίστοιχα προτερήματα.
Εκτός από απλούς ανθρώπους και ζώα αντιμετωπίζουμε και ιδιαίτερα αφεντικά με τις δικές τους δυνάμεις. Κάθε boss είναι ιδανικά προσβάσιμο από συγκεκριμένο gear level και μετά κάνοντας κάθε μάχη μοναδική – με τον τρόπο της. Υπάρχουν πολλά αφεντικά που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και αν καταφέρουμε να τα σκοτώσουμε ξεκλειδώνουμε ορισμένες μοναδικές ικανότητες. Για παράδειγμα, σκοτώνοντας το πρώτο αφεντικό που είναι ένας Alpha Wolf ξεκλειδώνουμε την μεταμόρφωση σε λύκο για να ταξιδεύουμε πιο γρήγορα με τα πόδια. Έτσι, είναι συνετό να στοχεύουμε αυτές τις μάχες ειδικά αν θέλουμε περισσότερες επιλογές για τη μετακίνηση και την εξερεύνησή μας αλλά και για την γενικότερη ενδυνάμωσή μας.
Μετά από μερικές ώρες το V Rising γίνεται ένας ευχάριστος “εθισμός”. Η συλλογή υλικών, η επεξεργασία τους και η αξιοποίησή τους για να φτιάξουμε ένα ιδανικό σπιτικό μπορεί να μην φαίνονται ως μια δουλειά που κάνει ένας βρικόλακας αλλά μας βοηθούν να νιώσουμε πως βελτιωνόμαστε όλο και περισσότερο, ειδικά αν είμαστε λάτρεις των survival games. Αλλά η βασική μας δύναμη εντοπίζεται στον εξοπλισμό μας και στις ικανότητες που ξεκλειδώνουμε. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της εμπειρίας εντοπίζεται εκεί καθώς η Stunlock έχει εστιάσει σε όλα όσα γνωρίζουμε για αυτά τα φανταστικά πλάσματα όπως τις ικανότητές τους, τις ανάγκες τους και τις αδυναμίες τους. Για παράδειγμα, ένα από αυτά που ίσως μας εντυπωσιάσουν είναι ο κύκλος μέρας και νύχτας ο οποίος επιδρά στις “δουλειές” μας. Ο ήλιος μας καίει όσο είμαστε εκτεθειμένοι σε αυτόν και θα πρέπει να αναζητήσουμε την σκιά ενός δέντρο, την θαλπωρή του κάστρου μας ή κάποια σπηλιά για να προστατευτούμε.
Τέλος, τόσο τα γραφικά όσο και η ατμόσφαιρα που έχει δημιουργήσει η Stunlock κολακεύουν τόσο το παιχνίδι όσο και το θέμα του. Τα cartoon-like γραφικά δημιουργούν comic-vibes δίνοντάς μας ευχάριστες στο μάτι εικόνες, ενώ η ομίχλη και το σκοτάδι του δάσους δίνουν την ανατριχιαστική χροιά που χρειάζονται οι βρικόλακες για να επιβιώσουν. Έχοντας υπόψη όλα αυτά, όταν έστησα το κάστρο μου στην άκρη ενός γκρεμού ένιωσα σαν τον Dracula στο Castlevania αγκαλιάζοντας έτσι τον ρόλο ενός αιωνόβιου και παντοδύναμου βρικόλακα.
