fbpx
Home ReviewsGame Reviews White Day: A Labyrinth Named School | The Review

White Day: A Labyrinth Named School | The Review

Γράφει ο/η Στέλιος Αναγνωστόπουλος

Στην τηλεοπτική δανέζικη σειρά The Kingdom (1994), ο Lars von Trier με αφορμή την ιστορία ενός φαντάσματος που στοιχειώνει ένα νοσοκομείο ασκεί κριτική στις υπάρχουσες κοινωνικές δομές της χώρας του ξεκινώντας από το κλειστό σύστημα του μικρόκοσμου του νοσοκομείου και καταλήγοντας στις καφκικές δομές του Κράτους. Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιεί λαογραφικά στοιχεία του 18ου και 19ου αιώνα αναφορικά με στοιχειώματα, πνευματισμό αλλά και θεραπευτές για να καταλήξει στον σύγχρονο σχολιασμό των κοινωνικών υπηρεσιών που υπάγονται στο Κράτος· γραφειοκρατία, διάβρωση του συστήματος υγείας, ελλείψεις σε προσωπικό. Η απογοήτευση και ο θυμός κορυφώθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου στα χρονικά της χώρας διαδήλωση που έλαβε μέρος στις 18 Μαΐου 1993 με αφορμή το δημοψήφισμα για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτός ο αλληγορικός τρόπος μίξης φαντασίας και πραγματικότητας δεν είναι καινούργιος. Έχουμε αναφερθεί πλείστες φορές μέσα από horror games reviews και σε άλλα pop culture φαινόμενα, όπως το Ring (1996) που εκφράζει την ανησυχία για τη νεωτερικότητα και την απειλή για την ιαπωνική κοινωνική συνοχή, το Kairo (2001) του μεγαλοφυούς Kiyoshi Kurosawa για την απρόσωπη χρήση του διαδικτύου ή το Battle Royale (2000) μέσα από την εξόντωση του Άλλου και την επικράτηση του ενός, της μονάδας, που είναι κάτι αντίθετο με τις αξίες του κοινοτισμού που πρεσβεύει σε όλο της το φάσμα η ιαπωνική κουλτούρα. Αντίστοιχα, το White Day: A Labyrinth Named School εμφανίζει στοιχεία που παραπέμπουν σε μια δίχως άλλο κριτική μέσω της δημόσιας εκπαίδευσης στοχεύοντας το Κράτος. Η Κορέα είναι από τις πιο ταλαιπωρημένες χώρες παγκοσμίως· εκτός από τις εμφύλιες συρράξεις, τόσο το NATO όσο και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις συνέβαλαν στον διαχωρισμό της χώρας σε Βόρεια και Νότια πλευρά μετά από μακροχρόνιες στρατιωτικές εισβολές αφήνοντας πίσω χιλιάδες νεκρούς. Το στοιχειωμένο σχολείο είναι από τα πιο αγαπημένα θέματα γενικότερα της ασιατικής κουλτούρας και εντάσσεται στον χώρο της κριτικής του δημόσιου πλαισίου μέσα στο οποίο τοποθετείται, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα Detention (2017) και Unfolded: Camellia Tales (2021) από την Ταϊβάν και τη Νότια Κορέα αντίστοιχα.

Το White Day: A Labyrinth Named School κυκλοφόρησε αρχικά το 2001 αποκλειστικά στην αγορά της Κορέας με την παγκόσμια διάθεσή του να ακολουθεί το 2015 σε iOS και Android με τις εκδόσεις των Xbox One, PlayStation 4 και Steam να εμφανίζονται το 2017. Η έκδοση για τη σύγχρονη γενιά δεν έχει ουσιαστικές διαφορές πέρα από κάποια αδιάφορα DLC με costumes. Το παιχνίδι αφηγείται την περιπέτεια του μαθητή Lee Hui-Min ο οποίος κατά την White Day, στη διάρκεια της οποίας ανταλλάσσονται δώρα μεταξύ των ερωτευμένων, επισκέπτεται το Λύκειο όπου φοιτά προκειμένου να δώσει στον κρυφό έρωτά του ένα κουτί με γλυκά. Όταν όμως εγκλωβίζεται σε αυτό με μυστηριώδη τρόπο αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι κάτι μοχθηρό παραμονεύει και με τη συνδρομή μερικών μαθητών θα προσπαθήσει να δραπετεύσει.

Στα τεχνικά ζητήματα -και μη έχοντας καμία προσωπική εμπειρία από την έκδοση του 2001 ή του 2015- παρατηρείται εύκολα η αναβάθμιση των textures και του περιβάλλοντος χωρίς, ωστόσο, να αποτελεί αισθητικό ψόγο όπως συμβαίνει σε αντίστοιχες moneygrab περιπτώσεις. Ο κύριος χαρακτήρας θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον επιστάτη του σχολείου ο οποίος βαστάει ένα μπαστούνι του baseball και τον καταδιώκει με ζήλο. Μέσα στο σχολείο θα συναντήσετε και άλλους μαθητές οι οποίοι βρίσκονται εκεί για τους δικούς τους κρύφιους λόγους. Αυτό που ουσιαστικά καλείστε να κάνετε είναι να αποδράσετε από το σχολείο ξεκλειδώνοντας σφραγισμένες με μυστικιστικά σύμβολα πόρτες ενώ παράλληλα αντιμετωπίζετε τόσο τον επιστάτη όσο και το γυναικείο πνεύμα (στην κορεάτικη λαογραφία τα φαντάσματα, Gwishin, είναι αποκλειστικά θηλυκού γένους) που εμφανίζεται σε ανύποπτες στιγμές ουρλιάζοντας και φορώντας το παραδοσιακό νεκρικό ένδυμα Sobok. Τα πράγματα δεν είναι ουδόλως εύκολα αφού όταν τρέχετε να ξεφύγετε από τον πρώτο οι αντοχές σας μειώνονται με ευκολονόητο αποτέλεσμα. Όσο για εμφανίσεις του Gwishin, δεν σας απειλεί παρά μόνο στιγμιαία με scare jumps. Για να αποφεύγετε, λοιπόν, τέτοια ατυχή περιστατικά εξοπλίζεστε με αναψυκτικά από τα vending machines μέσω νομισμάτων που εντοπίζετε στις εγκαταστάσεις του σχολείου, τα οποία δημιουργούν ευεξία και αποκαθιστούν προσωρινά τις αντοχές σας και το health. Στο inventory σας συλλέγετε τα αντικείμενα ενδιαφέροντος τα οποία άλλοτε χρησιμοποιείτε αυτόματα και άλλοτε χειροκίνητα στα επίμαχα σημεία. Ο επιστάτης δεν κινείται τυχαία, όπως ισχυρίζονται reviews και.. έξαλλοι παίχτες, αλλά ακολουθεί ένα μοτίβο -έτερον εκάτερον, αγαπητοί μου «ειδήμονες». Πολλές φορές, μάλιστα, και ευρισκόμενοι σε έναν όροφο, μπορείτε από τα παράθυρα να τον παρατηρήσετε να σας ψάχνει στον πιο κάτω όροφο με τον φακό και τον θόρυβο από τα κλειδιά του να δημιουργούν ανησυχία ακόμα και από απόσταση. Επίσης, ο επιστάτης θα σας εντοπίσει αν τρέχετε στους διαδρόμους ή αφήνετε ανοιχτά τα φώτα και πόρτες στις αίθουσες. Εφόσον σας εντοπίσει, η καταδίωξη ξεκινάει με τη μουσική να αλλάζει τόνο με εσάς να προσπαθείτε να βρείτε καταφύγιο σε τουαλέτες και άλλα μέρη μέχρι να σας χάσει. Κάθε φορά που πλησιάζει, εμφανίζεται ένα εικονίδιο «ματιού» στην επάνω πλευρά της οθόνης και αν βρεθείτε στο οπτικό του πεδίο το μάτι ανοίγει διάπλατα (κοινώς, γουρλώνει) και let the hunt begin.

Το πιο ενδιαφέρον κατ’ εμέ σημείο του παιχνιδιού είναι η εξιστόρηση. Κατά τη διαδρομή σας θα ανακαλύψετε διάφορα αναμνηστικά και γραπτά μέσα από τα οποία προβάλλονται folk lore αφηγήσεις ιστοριών τρόμου, κυρίως urban legend concept. Είναι τόσο καλογραμμένα, μάλιστα, που πραγματικά θα επιθυμούσα να έχουν τον χαρακτήρα side quests. Αρκετά από τα φαντάσματα αυτών των ιστοριών θα έχουν την ατυχία να βρεθούν στο πέρασμά σας εν είδει boss και για να τα εξοντώσετε (ή να τα λυτρώσετε θα υποστήριζε μια άλλη άποψη) πρέπει να χρησιμοποιήσετε περιβαλλοντικά αντικείμενα. Τα save points είναι… αναρτημένα σε πίνακες ανακοινώσεων με τη μορφή φωτογραφιών και αποθηκεύετε την πρόοδο με τη χρήση μαρκαδόρων. Τα σημεία αυτά επηρεάζονται επίσης από τον βαθμό δυσκολίας που έχετε επιλέξει στην αρχή.

Τα γραφικά στοιχεία και ο ήχος είναι αρκετά καλά και, όπως σημείωσα ανωτέρω, δεν απογοητεύουν εκτός κι αν αναμένατε από έναν μικρό indie τίτλο τον επαναπροσδιορισμό του νόμου του Moore. Λιτά και απέριττα animation συνοδεύουν τις σκηνές των διαλόγων μέσα στις οποίες θα επιλέγετε ανάμεσα σε δύο απαντήσεις με αντίκτυπο τόσο στην εξέλιξη της ιστορίας όσο και στο φινάλε αφού το παιχνίδι καταλήγει με οχτώ επιλόγους. Η προοπτική είναι τρίτου προσώπου πράγμα οικείο για τους θιασώτες του είδους. Μουσική και εφέ συμβάλλουν μεν στα scare tactics τα οποία περιορίζονται σε scare jumps από μια άλλη εποχή αλλά ειδικά τα δεύτερα συνδράμουν δυναμικά για ομολογουμένως ανατριχιαστικά αποτελέσματα. Η δυσκολία περιλαμβάνει διάφορα επίπεδα πράγμα που επηρεάζει τόσο την συχνότητα εμφάνισης του επιστάτη όσο και των φαντασμάτων που στοιχειώνουν το κτίριο δημιουργώντας ανασφάλεια και ένταση.

Ναι, είναι επαναλαμβανόμενο με πολλαπλά trial and errors. Ναι, πολλές φορές θα σας εκνευρίσει ο επιστάτης που εμφανίζεται ΑΚΡΙΒΩΣ εκείνη τη στιγμή που θα εξοικειωθείτε χωροταξικά για να χρησιμοποιήσετε ένα αντικείμενο προς επίλυση γρίφου. Ναι, δεν έχει να παρουσιάσει κάτι πρωτότυπο. Είναι όμως διασκεδαστικό και αυτό προσωπικά μου αρκεί. Τα υπόλοιπα ανήκουν στη σφαίρα της φαντασιακής gaming δημοσιογραφίας και των fanboys που επικρίνουν μετά από μισάωρο gameplay αναμένοντας τον ludomessiah της κάθε **Konami (σ.σ. Τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, διέρρευσε μέσα από το Game Rating and Administration Committee of Korea το Silent Hill: The Short Message). Το 2016 ανακοινώθηκε το prequel White Day 2: Swan Song το οποίο θα διαδραματιζόταν έξι χρόνια πριν τα γεγονότα του παιχνιδιού αλλά, δυστυχώς, δεν καρποφόρησε και ακυρώθηκε. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα ειλικρινές survival horror adventure που δεν ταράζει τα νερά του είδους αλλά προσφέρει κάποιες ώρες διασκέδασης.

You may also like