Το πρόσφατο Nintendo eShop Sale έφερε στο προσκήνιο αρκετά ενδιαφέροντα indie παιχνιδάκια με αρκετά ελκυστικές τιμές. Ένα από αυτά ήταν το Super Meat Boy Forever που ομολογώ πως ήθελα να δοκιμάσω καιρό. Με περίπου 2€ στο κόστος του, ήταν μια αγορά που δεν πήγε χαμένη αφού τερματίζοντάς το κατάλαβα για άλλη μια φορά γιατί παιχνίδια όπως αυτό συνεχίζουν να είναι δημοφιλή. Το Super Meat Boy ήταν ένα παιχνίδι που γέννησε αρκετά δύσκολα platformers και για πολλά χρόνια ήταν το ‘talk of the town’ τόσο λόγω της δυσκολίας του όσο και της δημοσιότητας που πήρε από το YouTube αλλά και την φύση του γενικότερα.
Από το πρώτο Meat Boy μέχρι και σήμερα έχουμε δει διάφορα spin-offs του αγαπημένου κόκκινου κρέατος με τα περισσότερα από αυτά να χαρακτηρίζονται από ένα κοινό στοιχείο: την δυσκολία και τα επίπεδα γεμάτα παγίδες. Το Super Meat Boy Forever δεν διαφέρει πολύ από τους προκατόχους του, δημιουργώντας έτσι μια εμπειρία που μοιάζει περισσότερο με εορταστική αφορμή παρά ένα πλήρες παιχνίδι. Σε μια παρόμοια φλέβα κινείται και το Dr Fetus’ Mean Meat Machine.
Ο Dr. Fetus, ο ορκισμένος αντίπαλος του Meat Boy, έχει φτάσει στα όριά του αντιμετωπίζοντας τις συνεχείς επιτυχίες του πρωταγωνιστή μετά από όλες τις προκλήσεις πλατφόρμας που του είχε επιβάλλει στο παρελθόν. Για να βάλει τέλος σε αυτό το πρόβλημα μια για πάντα, σχεδίασε ένα νέο πλάνο: την κλωνοποίηση του τετράγωνου κόκκινου ήρωα. Ο σκοπός του είναι να εκμεταλλευτεί τις ικανότητες των κλωνοποιημένων Meat Boys για τους δικούς του σκοπούς. Ωστόσο, αυτή η επιστημονική προσπάθεια είναι κάθε άλλο από απλή. Οι κλώνοι Meat Boys δεν είναι ακριβώς όπως θα έπρεπε, γι’ αυτό ο Dr. Fetus τους υποβάλλει σε επικίνδυνες αποστολές ελπίζοντας ότι οι ισχυρότεροι ανάμεσά τους θα εξελιχθούν σε έναν αντίπαλο αντάξιο του εχθρού του.
Το μηχάνημα του Dr. Fetus, γνωστό ως “Mean Meat Machine,” είναι μια παραλλαγή των Puyo Puyo puzzle. Ζεύγη κλώνων με διάφορα χρώματα κατεβαίνουν αργά από την κορυφή του διαδρόμου. Σκοπός μας είναι να τα περιστρέψουμε και να τα τοποθετήσουμε έτσι ώστε να δημιουργηθούν τετράδες ίδιου χρώματος και να διαλυθούν με αλυσιδωτές αντιδράσεις. Οι κλώνοι άλλων χρωμάτων καταλήγουν να πέφτουν στην θέση της τετράδας και συνεπώς να μαζεύουμε πόντους και να ολοκληρώνουμε τις αποστολές.
Η λογική αυτών των παζλ είναι αρκετά απλή αλλά όπως και με άλλα παιχνίδια του είδους, έτσι και εδώ θα πρέπει να βρούμε την κατάλληλη τοποθέτηση και μια καλή στρατηγική ώστε να βρούμε τον συνδυασμό των ίδιων χρωμάτων που αποτελεί και την πραγματική πρόκληση. Ο καλός συντονισμός των χρωμάτων αποτελεί το μυστικό της επιτυχίας, έτσι ώστε όταν ένα σύνολο κλώνων εξαφανιστεί, οι πάνω τους να πέσουν στη θέση τους και να συνδεθούν με άλλους κατάλληλους Meat Boys και ιδανικά να γίνονται οι αλυσιδωτές αντιδράσεις. Ωστόσο, η εκτέλεση αυτής της στρατηγικής είναι πιο δύσκολη από ό,τι φαίνεται. Σε αντίθεση με το gameplay του Puyo Puyo το Dr. Fetus’ Mean Meat Machine επικεντρώνεται λιγότερο στην επίτευξη υψηλών βαθμών και περισσότερο στην επίτευηξη μιας…αιματηρής καταστροφής.
Η διαφορά του Mean Meat Machine είναι η διαμόρφωση των διαδρόμων που είναι γεμάτοι με παγίδες και περίεργα σχέδια που περιορίζουν πολύ την τοποθέτηση των ζευγαριών. Πριόνια, φαντάσματα και λέιζερ απειλούν σε κάθε επίπεδο την τοποθέτηση των ζευγαριών και έχουν ως στόχο να διαλύσουν τους προσεκτικά σχεδιασμένους συνδυασμούς μας. Εάν τα περισσότερα στοιχεία του παζλ μας συγκρουστούν με αυτούς τους κινδύνους, χάνουμε αμέσως και πρέπει να ξεκινήσουμε από το τελευταίο checkpoint – ίδια λογική με την φόρμουλα της σειράς. Επιπλέον, εάν οι παγίδες αυτές χτυπήσουν οποιονδήποτε από τους κλώνους μας, αυτοί καταστρέφονται, αφήνοντάς μας με ακόμα λιγότερες επιλογές για πιθανούς συνδυασμούς. Η πλοήγηση μέσα από τους κινδύνους και η επίτευξη επιτυχημένων συνδυασμών αποτελεί μια κουραστική διαδικασία και δυστυχώς δεν προσφέρει την διασκέδαση που αναζητούμε σε τέτοια παιχνίδια.
To πρόβλημα του Mean Meat Machine είναι η ύπαρξη των παγίδων μέσα στα επίπεδα. Γενικότερα, είναι μια ιδέα που θα μπορούσε να προσθέσει μια δόση πρόκλησης και διασκέδασης στον πυρήνα του παιχνιδιού, εδώ όμως γίνεται με τέτοιον τρόπο που καταντάει εκνευριστικό. Ακόμη και στον πρώτο κόσμο του Dr. Fetus’ Mean Meat Machine, είναι σπάνιο να βρούμε την ευκαιρία να δημιουργήσουμε έναν έξυπνο συνδυασμό κλώνων, είτε λόγω έλλειψης αρκετού χώρου για να τον ετοιμάσουμε, είτε λόγω ενός πριονιού που περιμένει να μας καταστρέψει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ακόμη και η αποφυγή των εμποδίων καθώς πέφτουν τα κομμάτια μας γίνεται ενοχλητική, ενώ η τιμωρία του να ξεκινάμε από την αρχή μετά από μια μόνο ατυχή σύγκρουση με έναν εχθρό είναι εξίσου αυστηρή. Φυσικά, υπάρχει η επιλογή να βγάλουμε τις παγίδες από το gameplay αλλά μετά αλλάζει και η ουσία της Meat Boy formula.
Υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που επιτρέπουν στο παιχνίδι να γίνει ελαφρώς διασκεδαστικό αλλά η δημιουργία και προσθήκη τους έγινε με τέτοιον τρόπο που δεν τους επιτρέπουν να αξιοποιηθούν πλήρως. Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλά checkpoint στην μέση των επιπέδων ώστε να μην ξεκινάμε τελείως από την αρχή. Παρόλα αυτά, ακόμα και έτσι, τα επίπεδα παραμένουν μια πρόκληση εξάντλησης παρά επίλυσης ενός γρίφου. Γνωρίζω πως η ουσία του Meat Boy είναι η ασυγχώρητη δυσκολία του αλλά εδώ γίνεται με τέτοιον τρόπο που γίνεται ανυπόφορα δύσκολο παρά διασκεδαστικά δύσκολο.
Μαζί με όλα τα παραπάνω, η έλλειψη από extra modes και ιδανικότερα ενός Multiplayer Mode, κάνουν το Dr. Fetus’ Mean Meat Machine ένα παιχνίδι που δύσκολα μπορούμε να προτείνουμε. Τα γραφικά του παιχνιδιού και η μουσική του το σώζουν αρκετά μιας και διατηρούν την μοντέρνα γοητεία της σειράς την στιγμή που υπάρχουν πολλοί μηχανισμοί που θα μπορούσαν να το κάνουν να λάμψει.
Σε γενικές γραμμές, το Dr. Fetus’ Mean Meat Machine είναι ένα παιχνίδι με προοπτικές που χάνεται στην εκτέλεσή του. Η ύπαρξη των παγίδων και των περίεργων διαδρόμων δεν συνδυάζεται τόσο καλά με την λογική του Puyo Puyo με αποτέλεσμα να ζητάμε το κάτι παραπάνω. Όταν χάνεται η επιθυμία να δημιουργήσουμε τους “τέλειους” συνδυασμούς και αντικαθίσταται από την ανάγκη να βρίσκουμε τον τρόπο να αποφεύγουμε τις παγίδες τότε χάνεται και η διασκέδαση που προσπαθεί να προσδώσει ο τίτλος. Ίσως, σαν παιχνίδι, να ταίριαζε περισσότερο σε κινητά αλλά για κονσόλες και υπολογιστές ίσως, δικαιολογημένα, να μας περάσει απαρατήρητο.
