Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τότε που έγραψα ένα κείμενο βασισμένο στην προκατάληψη που έχει ο κόσμος, δικαίως και μη, προς την Ubisoft και την κάθε Ubisoft. Τότε, αφορμή για το κείμενο ήταν το αδικημένο Prince of Persia: The Lost Crown.
Τολμώ να πω ότι μία τέτοια προκατάληψη είχα και με τον τίτλο που θα εξετάσουμε στο εν λόγω κείμενο. Ένα παιχνίδι, μάλιστα, που το στούντιό του, Studio Koba, που δεν μου είχε δώσει, προσωπικά πάντα, τέτοια αφορμή, καθώς είχε δημιουργήσει ένα από τα πιο ξεχωριστά ταξίδια, τουλάχιστον στον οπτικοακουστικό τομέα, το Narita Boy.
Αυτή την φορά, το στούντιο ανάπτυξης αναλαμβάνει και ρόλο εκδότη, δίνοντάς μας μία εντελώς διαφορετική εμπειρία, αλλά από την ίδια πηγή έμπνευσης. Ετοιμαστείτε εσείς και τα Mech σας, καθώς σήμερα βουτάμε στον κόσμο του Haneda Girl.
To Haneda Girl δεν αποτελεί απαραίτητα το όνομα και την ιδιότητα της πρωταγωνίστριάς μας, αλλά ένα παιχνίδι από έναν γνώριμο, για τους παίκτες του προκατόχου, “επιστήμονα”, τον Creator. Ένας από τους καλύτερους παίκτες αυτής της Arcade παιχνιδομηχανής είναι η Chichi Wakaba, μία μαθήτρια η οποία όταν τελειώσει με τα καθήκοντά της τρέχει στην πιο κοντινή της καφετέρια ώστε να παίξει όλο και περισσότερο και να προσπαθήσει να σώσει την Data Empire για ακόμα μία φορά.
Οι κύριοι τρόποι της επικοινωνίας της ιστορίας είναι δύο. Ο ένας είναι κάποια “ζωντανά” Comic Strips που περιγράφουν την ζωή της Chichi εκτός του παιχνιδιού, ενώ ο άλλος είναι η ενδοεπικοινωνία μεταξύ αυτής και του Creator υπό την μορφή Small Talk πριν να ολοκληρωθεί η δημιουργία των επόμενων πιστών. Οι επιλογές αυτές αποτελούν τον κορμό της ιστορίας, φαίνεται, όμως, ότι λείπει η “ψυχή” της. Μία ουδέτερη και παρόμοια για όλες τις στιγμές μουσική ως χαλί ίσως να μην αρκεί για να νοιαστεί ο παίκτης για την σύνδεση αυτών των δύο χαρακτήρων, παρόλο που έχει γίνει μία ικανοποιητική προσπάθεια στο σύνολο.
Από την φαινομενική γραμμικότητα του τότε, το Haneda Girl επιλέγει να υιοθετήσει μία Arcade προσέγγιση. Όπως χαρακτηρίζει και το ίδιο, αποτελεί ένα κράμα παιχνιδιών όπως το Broforce, το Katana ZERO και το Celeste.
Στις συνολικά 8 ώρες που θα ασχοληθείτε με τον τίτλο, θα συναντήσετε πάνω από 90 πίστες που θα δοκιμάσουν τις ικανότητες σας, με τις μισές από αυτές να είναι με την μορφή ενός bonus stage, είτε ως Time Trial, είτε με την αποκλειστική χρήση του M.O.T.H.E.R., στο οποίο θα αναφερθούμε μετά. Ο κύριος σκοπός σας είναι να καθαρίσετε όλους τους εχθρούς του εκάστοτε επιπέδου, καταφέρνοντας, μάλιστα, να ανοίξετε και την πύλη για το επόμενο. Λόγω και της φύσης του, αυτή του One Shot, One Kill, καθώς και της έλλειψης Boss Fight, οι ικανότητές σας θα δοκιμαστούν στο έπακρο, είτε πάνω στα αντανακλαστικά και το Combat, είτε στο platforming το οποίο, χάρη στην καταστροφή αρκετών σημείων του περιβάλλοντος, είναι απαιτητικό.
Εκτός της επιμονής των ικανοτήτων, θα ανταμειφθείτε και για το πόσο “κουλ” ήταν ο τρόπος που νικήσατε τους εχθρούς σας. Η Arcade λογική εντείνεται με ένα σύστημα πόντων που μετριούνται από το πόσο ασφαλής μέχρι το πόσο γρήγορη και μαζική είναι η προσέγγισή σας, σύστημα που προσφέρει την επανάληψη που θα σας εθίσει. Ως προσωπικό παράδειγμα, το κοντέρ έγραψε διπλάσιες ώρες από τις προαναφερθέντες με σκοπό να πετύχω υψηλότερο σκορ, απολαμβάνοντας όλο και περισσότερο να κόβω και να πυροβολάω Hackernauts!
Οι τρόποι για να αντιμετωπίσετε την ικανοποιητικά μεγάλη ποικιλία των Hackernauts είναι είτε να τους αντιμετωπίσετε πρόσωπο με πρόσωπο, είτε να καλέσετε το M.O.T.H.E.R. Αν επιλέξετε τον πρώτο τρόπο, βοηθός σας είναι το έμπιστο σπαθί σας που θα κόψει και θα διαπεράσει ότι βρίσκεται στο διάβα σας. Μαζί με το απλό χτύπημα, έχετε και την επιλογή για ένα super slash, με το οποίο θα μπορέσετε να περάσετε μέχρι και μέσα από ορισμένα τοιχώματα. Αυτή η επιλογή θα σας δώσει και του περισσότερους πόντους για να συλλέξετε το μεγαλύτερο σκορ. Η ανάδραση με το περιβάλλον, όπως η κατάληψη ενός turret ή η στόχευση βαρελιών με εκρηκτική ύλη, είναι καλοδεχούμενη για το “σβήσιμο” των Hackernauts.
Αν αποφασίσετε, όμως, να επιλέξετε το M.O.T.H.E.R., οι πόντοι σας θα είναι λιγότεροι, καθώς μπορείτε να δεχτείτε περισσότερα χτυπήματα, ακόμα και να το επαναφέρετε με την πλήρη ζωή του αν σπάσει. Το M.O.T.H.E.R., μέσω των δίσκων που θα μαζέψετε από πίστα σε πίστα, έχετε την δυνατότητα να αλλάξει και το κύριο του όπλο, είτε κάνοντας το έναν δίσκο που εκρήγνυται στην επαφή, είτε ένα πυροβόλο τύπου shotgun. Τα collectibles αυτά θα σας δώσουν και ικανότητες για την Haneda Girl, καθώς και κομμάτια της ιστορίας που θα καλύψουν τα κενά σας με έναν αρκετά έξυπνο τρόπο.
Ένα από τα στοιχεία που σε προσωπικό βαθμό με απώθησαν από το να ασχοληθώ εξ αρχής με το Haneda Girl ήταν το φτωχότερο εικαστικό σε σχέση με το οπτικό αριστούργημα Narita Boy. Προς ευχάριστη έκπληξη, τα αρχικά δείγματα που είχαν δοθεί δεν αντιστοιχούν στο τελικό αποτέλεσμα.
Παρόλο που συγκριτικά όντως φαίνεται φτωχότερο από τον προκάτοχο, καθώς ο γνώμονας είναι ίδιος, το μαύρο του παρασκήνιο που υπερισχύει σε σύγκριση με την έντονη χρωματική παλέτα που βλέπουμε στο προσκήνιο είναι λειτουργικό και όμορφα σχεδιασμένο. Το μόνο παράπονο που θα μπορούσε να εκφραστεί είναι ότι στις περιπτώσεις που οι εχθροί πέφτουν κάτω, παρόλο που χρησιμοποιούν το γκρι και το κόκκινο για την σχεδίασή τους, χρώματα διαφορετικά από σχεδόν κάθε άλλο τι στο παιχνίδι, είναι δύσκολο να τους ξεχωρίσετε με το πάτωμα, γεγονός που μπορεί, αν δεν είστε αρκετά παρατηρητικοί, να στοιχίσει την προσπάθειά σας.
Την θριαμβευτική του επιστροφή κάνει ως συνθέτης του Haneda Girl ο Salvinsky, ο οποίος είχε αναλάβει και την μουσική σύνθεση του Narita Boy. Παρόλο που η μουσική που έχει δημιουργήσει υπονομεύεται λόγω της ταχύτητας του gameplay, αλλά και των ηχητικών εφέ, η δουλειά του ακόμα και εδώ δουλεύει άρτια με την αίσθηση και την ατμόσφαιρα που έχει φτιαχτεί, χωρίς, όμως, να έχει συντεθεί κάτι αξιομνημόνευτο στο τέλος της ημέρας, με την επανάληψη ίσως να το υποβιβάζει.
Αναφέροντας νωρίτερα τα ηχητικά εφέ, προσδίδουν στην εμπειρία σε μεγάλο βαθμό. Κάθε κόψιμο με το σπαθί σας το νιώθετε στα ηχεία σας, κάθε γδούπος του M.O.T.H.E.R. γίνεται αισθητός και στο βάθος πάντα θα ακούγεται η κραυγή βοηθείας για να σώσετε τους “κατοίκους” της Data Empire.
Το Haneda Girl αποδεικνύει ότι αξίζει την προσοχή μας, ακόμα κι αν δεν εντυπωσιάζει με την πρώτη ματιά. Δεν προσπαθεί να αναμετρηθεί με το μεγαλείο του Narita Boy, αλλά να προσφέρει μια διαφορετική, πιο ωμή και arcade εμπειρία, βασισμένη στην ουσία του gameplay. Μπορεί να μην έχει τη συναισθηματική “ψυχή” ή το εικαστικό βάθος του προκατόχου του, όμως η ένταση, η πρόκληση και η ευφυής δομή του το καθιστούν ένα παιχνίδι που τιμά τις ρίζες του και δίνει νόημα στο να ξεπερνάς τις προκαταλήψεις — γιατί, τελικά, το παιχνίδι αξίζει να κρίνεται για όσα κάνει καλά, και όχι για όσα φοβόμαστε ότι θα κάνει λάθος.
Ευχαριστούμε την εκδότρια εταιρεία για την παραχώρηση του Review Code.
