Τα τελευταία χρόνια το είδος των soulslike έχει γίνει σχεδόν ολόκληρη σκηνή από μόνο του. Μετά την επιτυχία τίτλων όπως το Dark Souls και αργότερα το Elden Ring, δεκάδες μικρότερα στούντιο προσπάθησαν να δημιουργήσουν τη δική τους εκδοχή αυτού του σκληρού και σκοτεινού action RPG μοντέλου. Πολλές από αυτές τις indie προσπάθειες έχουν ενδιαφέρουσες ιδέες αλλά σκοντάφτουν σε κάτι πολύ απλό. Το budget. Όταν προσπαθείς να φτιάξεις έναν μεγάλο σκοτεινό κόσμο με απαιτητικό combat και πολύπλοκο design χωρίς τα μέσα μιας μεγάλης παραγωγής, τα όρια φαίνονται γρήγορα. Το The Bearer & The Last Flame είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση. Ένα παιχνίδι με φιλοδοξία και ατμόσφαιρα που όμως συχνά παλεύει με τις ίδιες του τις δυνατότητες.
Από τα πρώτα κιόλας λεπτά γίνεται σαφές ότι το παιχνίδι θέλει να δημιουργήσει ένα βαρύ, σχεδόν καταθλιπτικό fantasy σύμπαν. Κατεστραμμένα τοπία, ερείπια που θυμίζουν έναν κόσμο που έχει ήδη χαθεί και μια γενική αίσθηση παρακμής που ταιριάζει πολύ στο ύφος του είδους. Η ατμόσφαιρα είναι ίσως το πιο δυνατό χαρτί του παιχνιδιού. Υπάρχουν στιγμές που απλώς περπατάς μέσα σε μια περιοχή και νιώθεις ότι ο κόσμος έχει ιστορία. Ότι κάποτε υπήρξε κάτι εδώ πριν όλα καταρρεύσουν.
Το combat όμως είναι το σημείο όπου αρχίζουν να φαίνονται οι αδυναμίες. Η φιλοσοφία είναι ξεκάθαρα soulslike. Προσεκτικές επιθέσεις, διαχείριση αντοχής, τιμωρία για κάθε λάθος. Στην πράξη όμως οι κινήσεις δεν έχουν πάντα το βάρος που θα περίμενε κανείς, τα animations είναι κάπως άκαμπτα και το σύστημα μάχης δεν δίνει πάντα την ακρίβεια που χρειάζεται για να νιώσεις ότι έχεις τον πλήρη έλεγχο. Υπάρχουν στιγμές που η δυσκολία μοιάζει να προέρχεται περισσότερο από αδέξια υλοποίηση παρά από έξυπνο design.
Το exploration είναι ίσως το κομμάτι που κρατά το παιχνίδι όρθιο για αρκετή ώρα. Υπάρχουν διαδρομές που ανοίγουν σιγά σιγά και μικρές ανακαλύψεις που δίνουν την αίσθηση ότι ο κόσμος κρύβει πράγματα για όποιον έχει την υπομονή να τα ψάξει. Παρόλα αυτά το level design δεν είναι πάντα τόσο προσεγμένο όσο θα έπρεπε. Κάποιες περιοχές μοιάζουν μπερδεμένες χωρίς να ανταμείβουν πραγματικά τον παίκτη, ενώ η ποικιλία εχθρών και encounters είναι περιορισμένη.
Τεχνικά το παιχνίδι προδίδει ξεκάθαρα την indie φύση του. Υπάρχουν στιγμές με πτώσεις στο performance, μικρά bugs και γενικά μια αίσθηση ότι η παραγωγή θα χρειαζόταν λίγο περισσότερο χρόνο ή πόρους για να φτάσει εκεί που θέλει. Δεν είναι κάτι που κάνει το παιχνίδι αδύνατο να παιχτεί, αλλά σίγουρα επηρεάζει τη συνολική εμπειρία.
Και όμως, παρά όλα αυτά, υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να αγνοήσω. Το παιχνίδι έχει προσωπικότητα. Δεν είναι ένα άψυχο αντίγραφο του είδους. Υπάρχουν ιδέες, υπάρχει προσπάθεια να δημιουργηθεί ένας κόσμος και μια ατμόσφαιρα που να σε τραβήξει μέσα της. Απλώς πολλές από αυτές τις ιδέες δεν φτάνουν ποτέ στο σημείο που θα μπορούσαν.
Στο τέλος της ημέρας το The Bearer & The Last Flame μοιάζει με εκείνα τα παιχνίδια που βλέπεις ξεκάθαρα τι ήθελαν να γίνουν. Υπάρχει φιλοδοξία και υπάρχουν στιγμές που φαίνεται ότι κάτι ενδιαφέρον πάει να γεννηθεί, αλλά εξίσου ξεκάθαρα φαίνεται και ότι η παραγωγή δεν είχε τα μέσα για να το ολοκληρώσει όπως θα έπρεπε. Η ατμόσφαιρα και η πρόθεση υπάρχουν, όμως το combat, τα τεχνικά προβλήματα και η περιορισμένη ποικιλία κρατούν το παιχνίδι αρκετά πιο πίσω από αυτό που θα μπορούσε να γίνει.
Ευχαριστούμε θερμά την Enarxis για την παραχώρηση του κωδικού για τις ανάγκες του Review.
