Το Mouse: P.I For Hire είναι ένα indie πρώτου προσώπου “μπαρμπαδοσούτερ”, δηλαδή στα αγγλικά boomer shooter, το οποίο παρουσιάζεται αρκετά φιλόδοξο στην όλη «ταπεινότητα» του. Η δημιουργός του είναι η Fumi Games, μια ανεξάρτητη πολωνική εταιρεία που με μια γρήγορη ματιά διαπίστωσα ότι είναι το πρώτο της παιχνίδι. Έκαναν άραγε καλή αρχή;
Το Mouse: P.I For Hire κυκλοφορεί για όλες τις σύγχρονες κονσόλες και PC, η δική μας κόπια είναι στο PC. Πρόκειται μάλλον για ελαφρύ παιχνίδι που θα μπορεί να τρέχει σωστά και σε παλαιότερους υπολογιστές. Γενικότερα οι επιδόσεις του στο δικό μου μηχάνημα ήταν αψεγάδιαστες και δεν παρατήρησα κολλήματα ή bugs. Το έπαιξα με ποντίκι και πληκτρολόγιο, όπως θα άρμοζε σε έναν τίτλο με τόσα…. ποντίκια. Πέρα από το αστείο της υπόθεσης, με βόλεψε πολύ περισσότερο από το gamepad.
Χειρίζεστε ένα ποντίκι ντετέκτιβ, κάτι σαν το Mickey Mouse αλλά στο πιο αλανιάρικο. Τη φωνή μάλιστα του χαρακτήρα την κάνει ο Troy Baker. Εδώ να πούμε ότι όλοι οι διάλογοι είναι δοσμένοι εξαιρετικά, αν και ίσως το παρακάνουν μερικές φορές στο cheesy (ενήλικο) humor, δεν αναλύω περαιτέρω, όσοι το παίξετε θα καταλάβετε. Ο Jack Pepper, αυτό είναι το όνομα του, νυν ντετέκτιβ, πρώην βετεράνος του πολέμου και πρώην μπάτσος, όχι μόνο είναι από αυτούς που δεν πέφτουν στη φάκα, αλλά καλείται να εξαρθρώσει παράνομα κυκλώματα διανομής τυριών (cheeseleggers), να σώσει ”σταρλετ” του Mousberg (έτσι λέγεται η πόλη του παιχνιδιού), να εξιχνιάσει δολοφονίες κ.α. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες μοιάζουν, χωρίς να είναι αυτοί, με γνώριμους από τα περιοδικά της Disney, όπως η Μίνι, ο Μαύρος Πιτ και άλλοι (Η Disney δεν έχει την πατέντα για ανάλογης αισθητικής απεικονίσεις για αυτό και μπόρεσε το παιχνίδι να κυκλοφορήσει παρά τις ομοιότητες). Εδώ να πούμε ότι η γενικότερη ατμόσφαιρα του παιχνιδιού είναι δεκαετίας του ’30, όπως θα άρμοζε σε ένα κλασικό φιλμ νουάρ.
Η γειτονιά του ήρωα είναι κάτι σαν hub, στο οποίο παίρνει και παραδίδει αποστολές, αναβαθμίζει τα όπλα του, μιλάει με NPCs, αγοράζει εφόδια, collectibles και άλλα. Εκεί βρίσκεται και το γραφείο του στο οποίο κλασικά, υπάρχει ένας πίνακας που καρφιτσώνει τα διάφορα στοιχεία για τις υποθέσεις που έχει αναλάβει. Από εκεί ξεκινάει με το αμαξάκι του για τις διάφορες αποστολές καθώς το οδηγάει σε έναν χαριτωμένο top-down χάρτη προς τα σημεία ενδιαφέροντος. Μη φανταστείτε ότι το παιχνίδι έχει τίποτα τρελούς γρίφους και έρευνα, είναι κυρίως μάχη, platforming, με κάποια μυστικά στην κάθε πίστα για αυτόν που αγαπάει την εξερεύνηση.
Αν κάτι μου έκανε εντύπωση είναι τα ξεχωριστά περιβάλλοντα. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία, από εργαστήρια τρελών επιστημόνων, κινηματογραφικά στούντιο, λιμάνια, βάλτοι και πολλά άλλα. Όλα ασπρόμαυρα βέβαια, αλλιώς τι νουάρ θα ήταν. Οι εχθροί οπτικά είναι εντελώς δισδιάστατοι σαν χαλκομανίες (για όσους θυμούνται τα παλιά καλά Wolfenstein), καλοσχεδιασμένοι αν και μέτριοι σε ποικιλία. Δεν τους λες λίγους, αλλά ούτε και πολλούς. Τα όπλα, που έχουν δυο firing modes και είναι από συμβατικά (πιστόλια, tommy gun, δυναμίτες) ως παράξενα, όπως αυτό που ρίχνει χλαπάτσα στους εχθρούς και τους λιώνει που είναι και το αγαπημένο μου. Μπορείς να τα αναβαθμίσεις και να τα βελτιώσεις στη διάρκεια του παιχνιδιού. Η μάχη είναι γρήγορη, ενώ πολλές φορές καλείσαι να κάνεις και platforming παράλληλα. Δεν θα την έλεγα δύσκολη, αλλά θέλει και λίγη προσοχή. Υπάρχουν πολλά bosses, διαφορετικά μεταξύ τους. Στο default επίπεδο δυσκολίας δεν με ταλαιπώρησαν ιδιαίτερα. Το παιχνίδι βρίθει easter eggs από τον κόσμο των ταινιών και γενικότερα από την ποπ κουλτούρα. Υπάρχουν και αναφορές σε άλλους κόμικ κόσμους πέρα από αυτόν του Mickey Mouse, όπως για παράδειγμα η στιγμή που ο ήρωας τρώει σπανάκι και δυναμώνουν τα μπράτσα του που παραπέμπει στο Popeye.
Πάντως το παιχνίδι πέρα και πάνω από όλα, χωρίς να ανακαλύπτει τον τροχό ή να κάνει κάτι πολύ σύνθετο, είναι ιδιαιτέρως διασκεδαστικό. Είναι ό,τι πρέπει για να το βάλεις και να χαλαρώσεις. Παρ’ όλα αυτά, δεν νιώθεις ποτέ ότι υποτιμά τη νοημοσύνη σου. Το χιούμορ του, αν και κριντζάρει εσκεμμένα μερικές φορές, έχει αρκετές καλές στιγμές. Θα διαρκέσει περίπου 15-20 ώρες. Οι 15 ώρες είναι για αυτούς που είναι ξεφτέρια, στους περισσότερους θα πάρει αρκετά παραπάνω. Υπάρχουν πράγματα και για τον completionist που θα αυξήσουν αρκετά τη διάρκεια.
Η μουσική είναι υπέροχη και σε βάζει στο κλίμα, κομμάτια εποχής που δίνουν ρυθμό χωρίς καθόλου να ενοχλούν. Τα ηχητικά εφέ είναι αυτά που θα περιμένατε από ένα καρτούν Looney Tunes, δεν υπάρχουν εκρήξεις και χάος τύπου Battlefield, αν και όπως είπα και πιο πάνω απευθύνεται σε ενήλικο κοινό ασχέτως της χαριτωμένης αισθητικής του. Όχι πως αν το παίξει κάποιο παιδάκι θα του δημιουργηθούν ψυχολογικά τραύματα, απλά ίσως χάσει πολλές αναφορές ή ίσως αρχίσει να κάνει άβολες ερωτήσεις στους γονείς του.
Με το χέρι στην καρδιά, το παιχνίδι όσο το έπαιζα τόσο περισσότερο με κέρδιζε. Είναι ένα πολύ τίμιο παιχνίδι και αξίζει τα ”30 ευρώ” για τον νοσταλγό των old-school shooters με ένα πιο μοντέρνο vibe, αλλά μπορεί να το απολαύσει ο οποιοσδήποτε. Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα στην αρχή του άρθρου, είναι ότι η Fumi Games έκανε μια καλή αρχή, ας ελπίσουμε σε αυτό το δύσκολο οικονομικό περιβάλλον που ζούμε, να επιβιώσει και να μας δώσει και άλλους καλούς τίτλους στο μέλλον.
Σχετικά Άρθρα
