Ο Αύγουστος τείνει να είναι ένας μήνας που φιλοξενεί αρκετές cozy κυκλοφορίες, με αυτή που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και έκπληξη να είναι το Discounty. Μετά τον καταιγισμό από μεγάλες παραγωγές της άνοιξης και τις πιο έντονες κυκλοφορίες του φθινοπώρου, η καλοκαιρινή περίοδος αφήνει χώρο σε μικρότερες ομάδες ανάπτυξης να παρουσιάσουν τίτλους που στοχεύουν περισσότερο στη συναισθηματική σύνδεση παρά στο θέαμα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εμφανίζεται το Fruitbus, μια δημιουργία της Krillbite Studio, που είχε κάνει την πρώτη του εμφάνιση στις περσινές εκθέσεις και από τότε τράβηξε την προσοχή με την ιδιότυπη γοητεία του.
Το παιχνίδι παρουσιάστηκε ως ένας συνδυασμός cozy road trip και μαγειρικής προσομοίωσης, όπου ο παίκτης αναλαμβάνει το λεωφορείο της γιαγιάς του και ξεκινά ένα ταξίδι γεμάτο γεύσεις, αναμνήσεις και μικρές ιστορίες. Από τα πρώτα δείγματα είχε φανεί πως δεν πρόκειται για άλλο ένα τυπικό simulation, αλλά μια ιδιαίτερη προσπάθεια που ξεφεύγει από τις φρουτοσαλάτες και περνάει σε ένα πιο άμεσο και προσωπικό επίπεδο – σε ένα έργο που προσπαθεί να κάνει πιο έντονο ένα αίσθημα νοσταλγίας και χαλάρωσης.
Το Fruitbus είναι ένα παιχνίδι που ξεχωρίζει ακριβώς επειδή, όπως προαναφέραμε, επιλέγει να μην εντυπωσιάσει με φαντασμαγορικά εφέ ή περίπλοκους μηχανισμούς, αλλά με μια απλή, ζεστή ιδέα δηλαδή το φαγητό ως μέσο σύνδεσης και αναμνήσεων. Αναλάμβάνουμε τον ρόλο ενός εγγονού που κληρονομεί από τη γιαγιά του ένα παλιό λεωφορείο-καντίνα, μαζί με την αποστολή να συγκεντρώσει τους φίλους της για ένα τελευταίο γεύμα. Η ιστορία ξετυλίγεται ήρεμα, με στιγμές νοσταλγίας, καθώς οι χαρακτήρες που συναντάμε μοιράζονται αναμνήσεις από τη ζωή και τις γεύσεις που τους χάρισε η γιαγιά.
Η δομή του παιχνιδιού στηρίζεται σε έναν ξεκάθαρο κύκλο δράσεων όπως την εξερεύνηση, την συλλογή υλικών, την προετοιμασία συνταγών και το τελικό σερβίρισμα στους πελάτες. Στην αρχή περιοριζόμαστε σε απλές σαλάτες, αλλά σταδιακά ξεκλειδώνουμε πιο σύνθετες συνταγές, όπως smoothies, ψωμιά ή stir fry. Δεν υπάρχουν περίπλοκοι μηχανισμοί διαχείρισης, ούτε απαιτητικές προκλήσεις αλλά απλοί μηχανισμοί όπως το κόψιμο των υλικών, την τοποθέτησή τους στα κατάλληλα μηχανήματα και εν τέλει στο ποτήρι ή το πιάτο δίνοντας έτσι προτεραιότητα στη χαλάρωση και στη δημιουργία, προσφέροντας μια αίσθηση ροής που σε καλεί να συνεχίσεις χωρίς πίεση.
Η παρουσία της γιαγιάς, αν και έμμεση, παίζει καθοριστικό ρόλο. Η φωνή της συνοδεύει τον παίκτη σε όλο το ταξίδι, αφηγούμενη ιστορίες και σχόλια για τις νέες γεύσεις που ανακαλύπτονται, ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο τη συναισθηματική διάσταση και δίνοντας στο παιχνίδι τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα. Δεν είναι μόνο η ολοκλήρωση μιας λίστας από συνταγές, αλλά και η επανασύνδεση με μια κληρονομιά, μια αίσθηση ότι συνεχίζεις κάτι που ξεκίνησε κάποιος άλλος πριν από εσένα.
Σημαντικό στοιχείο της εμπειρίας είναι η δυνατότητα προσαρμογής του λεωφορείου. Από τη διάταξη του εσωτερικού χώρου μέχρι τα χρώματα και τα διακοσμητικά στοιχεία, το όχημα γίνεται σταδιακά μια προσωπική επιχείρηση. Η διαδικασία του να το διαμορφώνουμε το εσωτερικό και το εξωτερικό σύμφωνα με το γούστο σου, είτε για καλύτερη λειτουργικότητα είτε για αισθητική, δίνει μια αίσθηση ιδιοκτησίας που ενισχύει το δέσιμο με το gameplay και τον κόσμο του παιχνιδιού. Παράλληλα, οι πελάτες και οι παραγγελίες τους προσθέτουν χιούμορ και ποικιλία.
Ωστόσο, υπάρχουν και διάφορες αστοχίες κατά την διάρκεια του παιχνιδιού που δεν γίνεται να μην παρατηρήσουμε. Ο χάρτης, αν και καλαίσθητος, συχνά δίνει την εντύπωση ότι λειτουργεί απλώς ως διάδρομος ανάμεσα σε συγκεκριμένα μέρη ή αποστολές. Η εξερεύνηση έξω από τα όρια των περιοχών σπάνια ανταμείβεται, προκαλώντας μας να μείνουμε στον προχαραγμένο δρόμο και να μην θέλουμε να εξερευνήσουμε παραπέρα. Επιπλέον, η περιορισμένη χωρητικότητα του λεωφορείου και η αλλοίωση των υλικών δημιουργούν έναν μηχανισμό πίεσης που δεν ταιριάζει πάντα με τον χαλαρό χαρακτήρα του παιχνιδιού. Σε άλλα αντίστοιχα παιχνίδια, όσο προοδεύουμε υπάρχει η δυνατότητα επέκτασης επιτρέποντάς μας να διαχειριστούμε καλύτερα τόσο τον χώρο όσο και τον χρόνο μας. Εδώ, η αίσθηση ρεαλισμού μας περιορίζει αρκετά και μας δυσανασχετεί όσο φτάνουμε προς το τέλος.
Για άλλη μια φορά, δοκιμάζοντας την φαινομενικά ταιριαστή έκδοση του Nintendo Switch, ακόμα πιάνουμε τον εαυτό μας να ανυπομονεί για την εποχή που οι developers θα αναπτύσσουν εκδόσεις για το Switch 2 ώστε να εκμεταλλεύεται τις λειτουργίες της κονσόλας όπως το Mouse Mode. Αν και ο χειρισμός με το χειριστήριο είναι λειτουργικός, η στόχευση θα ήταν πολύ πιο ευχάριστη και καλύτερη με την λειτουργία αυτή. Επιπλεόν, υπήρχαν μερικές τεχνικές ατέλειες που μπορεί να οδηγήσουν σε crashes ή γραφικά προβλήματα αλλά αυτά δεν είναι στοιχεία που αφαιρούν από την συνολική εμπειρία.
Παρά τα μειονεκτήματα, η δύναμη του Fruitbus βρίσκεται στη συναισθηματική του ειλικρίνεια. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με μεγαλοπρεπή εγχειρήματα αλλά επιλέγει να μας κερδίσει με έναν χαμηλόφωνο, ουσιαστικό τρόπο, την αίσθηση ότι δημιουργείς κάτι όμορφο και προσωπικό, ενώ παράλληλα συνδέεσαι με μνήμες που ανήκουν σε μια παλαιότερη γενιά την στιγμή που γίνεσαι η παρέα που κάποιος μπορεί να χρειάζεται.
Είναι ένα παιχνίδι που δεν στοχεύει να καλύψει εκατοντάδες ώρες, αλλά να σου προσφέρει μερικές στιγμές ηρεμίας και στοχασμού. Να σε αφήσει να φτιάξεις ένα γεύμα, να ακούσεις μια ιστορία, να θυμηθείς ότι το φαγητό μπορεί να είναι γέφυρα ανάμεσα σε ανθρώπους και εποχές. Για όσους αγαπούν τις cozy εμπειρίες και θέλουν κάτι που να συνδυάζει crafting, ελευθερία προσαρμογής και μια γνήσια συναισθηματική αφήγηση, το Fruitbus είναι μια πρόταση που αξίζει την προσοχή τους.
To Review Code του παιχνιδιού παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία μέσω του https://www.keymailer.co
