H σχέση μου με την σειρά Sonic the Hedgehog της SEGA είναι μια…περίεργη υπόθεση. Από την παιδική μου ηλικία η επαφή με το gaming δεν ξεκίνησε με το DOOM ή το Super Mario και το Tetris όπως έγινε για πολλούς από εμάς. Εκεί που άλλοι συνομήλικοί μου απολάμβαναν τους κόσμους της Mascot της Nintendo ή έσφαζαν χιλιάδες δαίμονες στους διαδρόμους της κόλασης σε ένα παιχνίδι που θα καθόριζε το μέλλον των FPS, εγώ έψαχνα οχτώ μπαταρίες ΑΑΑ για να τροφοδοτήσω την πρώτη μου κονσόλα: το Game Gear. H φορητή κονσόλα της SEGA, η οποία παραδόξως ερχόταν με φωτιζόμενη οθόνη και έγχρωμα γραφικά, έφερε πολλά ιδιαίτερα παιχνίδια που μπορεί να μην πήραν την αναγνώριση που τους άξιζε κατάφεραν όμως να διαμορφώσουν πολλές από τις προτιμήσεις μου μέσα στα επόμενα χρόνια. Μια από αυτές ήταν η αγάπη για τις φορητές κονσόλες αλλά και την μασκότ της SEGA, τον Sonic the Hedgehog.
O Sonic είναι ένας ήρωας που είχε μια εξίσου περίεργη πορεία στην βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών. Οι τίτλοι του τις περισσότερες φορές μας αφήνουν να ζητάμε το κάτι παραπάνω ενώ άλλες καταφέρνουν να εντυπωσιάσουν. Για αρκετό καιρό, ο μπλε σκαντζόχοιρος ήταν στόχος αστείων και memes με αυτό να αλλάζει τα τελευταία χρόνια τόσο από τις αντίστοιχες κινηματογραφικές ταινίες όσο και από τα νεώτερα παιχνίδια όπως το Sonic Frontiers και, όπως φαίνεται, το Sonic Superstars.
To Sonic Superstars είναι η επιστροφή του Sonic και της παρέας του σ+τον κόσμο των 2D platformers σε έναν μήνα όπου ήταν γεμάτος επιστροφές – με κυριότερες αυτές του Spider-Man και το Super Mario σε έναν τίτλο που αναμειγνύει την μαγεία της ανακάλυψης με την κλασική φόρμουλα της σειράς. Μια τέτοια προσπάθεια φαίνεται να κάνει και η SEGA με το Superstars αφού οι Sonic, Tails, Knuckles και Amy επιστρέφουν σε μια περιπέτεια που ενώ προσφέρει πολλά ίδια στοιχεία με άλλους αντίστοιχους τίτλους της σειράς κατορθώνει να ξεχωρίσει ακόμα και αν μπορεί να θεωρηθεί το “Sonic the Hedgehog 4: Episode 4”.
To Sonic Superstars συνδυάζει την κλασική φόρμουλα των 2D Sonic παιχνιδιών μαζί με την retro λογική και αισθητική και αρκετές παραπομπές και συστήματα από το Sonic Mania, με μια πιο μοντέρνα αισθητική, νέα στοιχεία και διασκεδαστικές αλλαγές στο γενικότερο gameplay του. Σαν σύνολο, οι ιδέες που εφαρμόζονται εδώ δεν προσθέτουν κάτι καινοτόμο αλλά το αποτέλεσμα μας δίνει κάτι διασκεδαστικό αν και γνώριμο.
Σαν σενάριο, το Sonic Superstars δεν έχει κάτι ιδιαίτερο να μας δείξει πέρα από μικρά cutscenes και μια γενική εικόνα της υπόθεσης. Ο Eggman για ακόμα μια φορά επιστρέφει ως ο βασικός “κακός” και μαζί του έχει τους Fang the Hunter (από το Sonic the Hedgehog: Triple Trouble) και την νέα χαρακτήρα ονόματι Trip – η οποία ξεκινάει ως μια απλή ανταγωνίστρια μέχρι να καταλάβουμε πως η ύπαρξή της έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ότι πιστεύουμε και δεν αποκλείεται να την δούμε σαν ένα ακόμα μέλος στην ομάδα του Sonic.
Πρωταγωνιστές αυτής της νέας περιπέτειας είναι οι Sonic, Tails, Knuckles και για πρώτη φορά, μετά από αρκετό καιρό η Amy. Κάθε ήρωας παίζει ως επί τω πλείστον το ίδιο αλλά ο καθένας τους φέρνει τις δικές του ικανότητες. Ο Sonic για παράδειγμα, μπορεί να κάνει το κλασικό drop dash, ο Tails να πετάει με τις δύο ουρές του, ο Knuckles να αιωρείται και να κολλάει σε τοίχους ώστε να τους σκαρφαλώσει ενώ η Amy μπορεί να πηδήξει δύο φορές και να χτυπήσει τους εχθρούς της με ένα σφυρί. Κάθε χαρακτήρας χρησιμεύει με διαφορετικό τρόπο σε κάθε πίστα καθώς η εξερεύνηση ξεφεύγει από τα δεσμά του εδάφους και επεκτείνεται στον αέρα ή σε κρυφά σημεία.
Διαλέγοντας τον αγαπημένο μας χαρακτήρα ξεκινάμε χωρίς πολλά-πολλά να ολοκληρώνουμε τις εκάστοτε πίστες που μας δίνονται. Η μετάβαση από Act σε Act γίνεται σταδιακά ολοκληρώνοντας κάθε πίστα εκεί όπου θα συναντήσουμε κλασικά mobs, εμπόδια και εναλλακτικές διαδρομές που ενίοτε θα μας οδηγήσουν σε μυστικά σημεία. Σε ένα κοινό μοτίβο με τα παραδοσιακά παιχνίδια της σειράς, κάθε πίστα φέρει και την δική της μορφολογία και ατμόσφαιρα, με συγκεκριμένα εμπόδια να βρίσκονται στον δρόμο μας. Εξερευνώντας κάθε πίστα θα βρούμε και διάφορα, τεράστια δαχτυλίδια που συνήθως θα μας μεταφέρουν σε μια παράλληλη διάσταση εκεί που μας περιμένουν τα Chaos Emeralds.
Κάθε Act περιέχει και από ένα δαχτυλίδι που κρύβει και από ένα Chaos Emerald. Όπως πάντα, έτσι και εδώ μαζεύοντας όλα τα Emeralds αποκτούμε πρόσβαση στην Super μεταμόρφωση που μας κάνει παντοδύναμους για όσο έχουμε δαχτυλίδια για να δαπανείσουμε. Για πρώτη φορά όμως, κάθε Emerald έρχεται και με την δική του ξεχωριστή ικανότητα που πολλές φορές θα μας βοηθήσει είτε στην μετακίνηση είτε στο να αντιμετωπίσουμε πιο γρήγορα και εύκολα προκλήσεις και τα διάφορα boss-fights.
Αυτές οι δυνάμεις χρησιμεύουν σε διαφορετικές περιπτώσεις και σε ορισμένα σημεία το παιχνίδι μας συμβουλεύει με τον τρόπο του ότι μπορούμε να τις αξιοποιήσουμε αλλά δεν είναι απαραίτητο. Η δομή των επιπέδων και του γενικότερου gameplay μας επιτρέπουν να ολοκληρώσουμε όλο το παιχνίδι χωρίς να τις χρησιμοποιήσουμε. Αν αποφασίσουμε να τις αξιοποιήσουμε όμως θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας πως διαρκούν για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και για να “ξαναγεμίσουμε” την μπάρα τους θα πρέπει να φτάσουμε σε κάποιο checkpoint.
Πέρα από τα δαχτυλίδα των Emeralds, ορισμένα μπλε δαχτυλίδια θα μας οδηγήσουν σε μια παρόμοια διάσταση εκεί όπου θα κυνηγήσουμε μεγάλα νομίσματα που παράλληλα βρίσκονται διάσπαρτα και σε κάθε πίστα. Δεν είναι απραίτητα για την ολοκλήρωση των επιπέδων αλλά μας επιτρέπου να αγοράσουμε διακοσμητικά αντικείμενα για τον χαρακτήρα που θα χρησιμοποιήσουμε στο Battle Mode – σε ένα online και local multiplayer mode που μας βάζει ενάντια σε άλλους παίκτες ή CPU αντιπάλους και μας καλεί να ολοκληρώσουμε μια σειρά προκλήσεων σε μια κοινή φλέβα με mini party games. Παρόλα αυτά, ήταν ένα mode που μας πέρασε κάπως αδιάφορο αφού μετά από 2-3 παιχνίδια δεν έχει να μας προσφέρει και ιδιαίτερα πολλά πράγματα – εκτός αν είμαστε μεγάλη παρέα.
Μιλώντας για Online, το Sonic Superstars μας προσφέρει και μια local co-op εμπειρία για το βασικό Story Mode. Μπορούμε να παίξουμε μαζί με άλλους φίλους μας στην ίδια οθόνη (και όχι σε split-screen) και να ολοκληρώσουμε τα επίπεδα όλοι μαζί. Ο τρόπος με τον οποίο εφαρμόζεται το local co-op όμως μας αφήνει με ανάμεικτα συναισθήματα αφού αν τυχόν οι συμπαίκτες μας δεν έχουν το ίδιο επίπεδο ικανοτήτων με εμάς τότε θα μένουν πίσω, εκτός οθόνης, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν και να μην ευχαριστιούνται το παιχνίδι. Αυτό, σε συνδυασμό με τα με τα διαφορετικά μονοπάτια που υπάρχουν σε κάθε πίστα μπορεί να οδηγήσουν σε χαοτικές καταστάσεις και ενδεχόμενο εκνευρισμό.
Κάτι άξιο αναφοράς είναι και οι μάχες με τα αφεντικά όπου σε προηγούμενα παιχνίδια της σειράς ήταν κάπως…εύκολα. Εδώ, συνεχίζεται να υπάρχει το κλασικό μοτίβο “αποφεύγω επίθεση και αντεπιτίθεμαι πηδώντας πάνω στον εχθρό,” αλλά υπάρχουν και μάχες που θα πρέπει να κατευθύνουμε τις επιθέσεις του εχθρού μας πάνω τους ή να πραγματοποιήσουμε συγκεκριμένους ελυγμούς που θα μας επιτρέψουν να αποκαλύψουμε μια αδυναμία στο σύστημά τους. Οι περισσότερες μάχες ήταν αρκετά διασκεδαστικές και ένας έμπειρος παίκτης δεν θα έχει πρόβλημα να τις αντιμετωπίσει επιτυχώς. Ακόμα και νεώτεροι παίκτες θα μπορούν να μάθουν γρήγορα τα μοτίβα και να ανταποκριθούν ικανοποιητικά στις απαιτήσεις.
Στα πλαίσια του gameplay, ίσως είναι καλό να αναφερθούμε και στην γενικότερη παρουσίαση του παιχνιδιού. Κάθε πίστα φέρει χαρακτηριστικά περιβάλλοντα που ξεχωρίζουν μεταξύ τους και παράλληλα μας ταξιδεύουν στα παλιά χρόνια, στο Green Hill Zone, στο Cazino Night Zone και άλλα. Φυσικά, δεν λείπουν οι νεώτερες πίστες που προσφέρουν την δική τους νότα και κολακεύονται αρκετά από την νέα εμφάνιση του μπλε σκαντζόχοιρου και της παρέας του.
Η μετάβαση σε μια πιο μοντέρνα εμφάνιση, με τα 3D γραφικά να ‘αγκαλιάζονται’ από ζωντανά χρώματα, λεπτομερείς επιφάνειες και μοντέλα χαρακτήρων και μια αισθητική που παραπέμπει σε τρισδιάστατα καρτούν, βοηθούν το Sonic Superstars να ξεχωρίσει και να σηματοδοτήσει, ίσως, μια νέα εποχή για το platformer της SEGA. Σε σύγκριση με τις άλλες εκδόσεις, η έκδοση του Switch ψιλουποφέρει από “άγριες” άκρες στα μοντέλα των τοποθεσιών και των χαρακτήρων, με το Antialiasing να είναι σχετικά μικρό αλλά χωρίς να αλλοιώνει την συνολική εικόνα του παιχνιδιού.
Παρόλο που έχουν γίνει ορισμένες θυσίες στον γραφικό τομέα του παιχνιδιού η απόδοση στο Nintendo Switch, τόσο σε docked όσο και σε Portable Modes, είναι ονειρική, με 60fps να διατηρούνται καθόλη την διάρκεια του παιχνιδιού. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα σημεία που βλέπουμε πτώσεις στα καρέ αλλά είναι τόσο αραιές που μπορούν να θεωρηθούν και αμελητέες αφού δεν επηρεάζουν πολύ την ροή του gameplay. Ο συνδυασμός των χαριτωμένων και εντυπωσιακών γραφικών και της γενικότερης απόδοσης καθιστούν το Sonic Superstars στο Switch μια ιδανική έκδοση για τους λάτρεις των platformer αλλά και των διασκεδαστικών παιχνιδιών.
Σε γενικές γραμμές, το Sonic Superstars είναι μια άκρως αξιόλογη επιστροφή του μπλε σκαντζόχοιρου. Σε μια περίοδο που είναι γεμάτη πανέμορφα και εντυπωσιακά παιχνίδια με την επιστροφή μεγαθήριων στις ρίζες τους, το νέο εγχείρημα των SEGA και Arzest μας αφήνει κάτι παραπάνω από ευχαριστημένους. Οι επιρροές του Sonic Mania είναι εμφανείς αλλά δεν μπαίνουν εμπόδιο στην συνολική δομή του τίτλου και το αφήνουν να κάνει κάτι δικό του την στιγμή που παραμένει παραδοσιακό και..γνώριμο. Παρά την απουσία καινοτομίας σε πολλούς από τους τομείς, πρόκειται για έναν τίτλο που οι fans θα απολαύσουν και οι υπόλοιποι παίκτες ενδεχομένως να ευχαριστηθούν αρκετά.
Ευχαριστούμε την ZEGETRON για την παραχώρηση του παιχνιδιού.
