Άλλη μια χρονιά φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της, γεμάτη νέες κυκλοφορίες από παιχνίδια κάθε λογής. Από indie τίτλους και ευχάριστες εκπλήξεις, μέχρι μεγάλες AAA παραγωγές που περιμέναμε καιρό και επιτέλους καταφέραμε να παίξουμε.
Παιχνίδια που μας συντρόφευσαν τόσο σε όμορφες στιγμές, όσο και σε πιο δύσκολες ημέρες· το καθένα με τον δικό του τρόπο αποτέλεσε μια ξεχωριστή εμπειρία, ταξιδεύοντάς μας σε διαφορετικούς κόσμους, εποχές και καταστάσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.
Γι’ αυτό λοιπόν, ως ομάδα του Joystick, μαζευτήκαμε για ακόμη μια χρονιά για να μοιραστούμε εκείνο το ένα παιχνίδι — ανάμεσα σε πολλά — που κατάφερε να ξεχωρίσει για τον καθένα μας!
Hades II
Τζίμης Γίγας
Για το 2025, το προσωπικό μου παιχνίδι της χρονιάς είναι χωρίς δεύτερη σκέψη το Hades II. Κατανοώ απόλυτα ότι τίτλοι όπως το Expedition 33 θεωρούνται –και δικαίως– «εκτός συναγωνισμού», όμως ακριβώς επειδή όλοι θα σταθούν εκεί, θέλω να δώσω έμφαση σε κάτι διαφορετικό. Στη συνέπεια, το όραμα και τη μακροχρόνια δουλειά της Supergiant Games, που κορυφώνεται με το Hades II. Πρόκειται για ένα υποδειγματικό sequel, όχι απλώς επειδή εξελίσσει τον προκάτοχό του, αλλά επειδή ξεχειλίζει από περιεχόμενο και μεράκι σε κάθε του πτυχή: στους διαλόγους που έχουν ουσία, στο gameplay που βαθαίνει χωρίς να χάνει ρυθμό, στην καλλιτεχνική ταυτότητα και στη συνολική αίσθηση φροντίδας που αποπνέει. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που φαίνεται ότι φτιάχτηκαν με αγάπη, γνώση και αυτοπεποίθηση. Μπράβο. Μπράβο. Μπράβο.
Death Stranding 2
Μάκης Δεστούνης
Πολλά τα παιχνίδια που ασχολήθηκα φέτος, δυνατές έμπειρες τα περισσότερα, εμπειρίες που δεν ξεχνάς εύκολα!
Αν είναι να διαλέξω όμως ενα απο ολα, αυτο θα είναι το Death Stranding 2!
Ο Kojima σε αυτο το δεύτερο μέρος, ως άλλος James Cameron (Ο οποίος δεν έχει αντίπαλο στα Sequels)κατάφερε να παραδώσει (τουλάχιστον για μένα) έναν sequel ανώτερο σε όλες τις πτυχές του!
Προσωπικά ειχα να δω τέτοιο Kojima απο το Metal Gear του 1998!
GHOST OF YOTEI
Δημήτρης Γαλατσάνος
Σε μια χρονιά που, για εμένα, ο χρόνος για gaming ήταν πιο περιορισμένος από ποτέ, η μάχη για την κορυφή δόθηκε τελικά «στήθος με στήθος» ανάμεσα στην καταιγιστική δράση του Doom: The Dark Ages και την ατμοσφαιρική γοητεία του Ghost of Yōtei. Αν και το Doom με εντυπωσίασε, η ζυγαριά έγειρε τελικά υπέρ της δημιουργίας της Sucker Punch, καθώς για εμένα αποτέλεσε τον απόλυτο «θρίαμβο της περιπλάνησης». Αυτό που με κέρδισε ολοκληρωτικά ήταν η αίσθηση του να χάνεσαι στο μαγευτικό, χιονισμένο τοπίο του Έζο χωρίς να ανοίγεις συνεχώς χάρτες, αφήνοντας απλώς τον άνεμο να σε οδηγεί. Σε συνδυασμό με την Atsu, μια ηρωίδα που βρήκα πιο ενδιαφέρουσα και ωμή από τον Jin, αλλά και το ανανεωμένο σύστημα μάχης με τα πέντε διαφορετικά όπλα που έδωσαν φρεσκάδα σε κάθε αναμέτρηση, το Ghost of Yōtei μου χάρισε την πιο καθηλωτική και “γεμάτη” εμπειρία του 2025.
Clair Obscur Expedition 33
Σεμπάστιαν Ηλιάδης
Το Clair Obscur: Expedition 33 ήταν για μένα το παιχνίδι του 2025. Είναι ακριβώς αυτό που αγάπησα στα κλασικά RPG, αλλά με μια εντυπωσιακή εξέλιξη στο σύστημα μάχης, την αφήγηση και τα γραφικά. Η ιστορία του είναι καθηλωτική, γεμάτη ανατροπές που σου κόβουν την ανάσα, ενώ οι χαρακτήρες είναι αναμφίβολα το δυνατότερο σημείο της εμπειρίας. Κι ενώ όλα τα παραπάνω είναι εξαιρετικά, η μουσική είναι αυτή που απογειώνει το σύνολο, με ένα soundtrack που θα μείνει στην ιστορία. Παιχνίδια σαν το Expedition 33 εμφανίζονται μία φορά στα δέκα χρόνια, γράφοντας το δικό τους ξεχωριστό κεφάλαιο στη gaming βιομηχανία.
Βασίλης Κυργιαφίνης
To Expedition 33 είναι ένας θρίαμβος. Δημιουργία ενός νεοσύστατου studio, αποτελούμενο από πρώην εργαζόμενους άλλων, κατωτέρων των περιστάσεων εταιρειών, κατάφερε το αδιανόητο – στάθηκε δίπλα σε πολύ μεγαλύτερες παραγωγές και της εξαφάνισε από την επικαιρότητα. Στη συνέχεια, κέρδισε τα περισσότερα βραβεία που έχει κερδίσει παιχνίδι σε περισσότερες από μία διοργανώσεις κι επέδειξε πως η έμπνευση, η δημιουργικότητα και το ταλέντο ποτέ δε μπορούν να υποκατασταθούν από υπέρογκα ποσά που μπορεί να πετάξει κανείς στην οθόνη. Αξιομνημόνευτο από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, αποτελεί την απόλυτη πρόταση του 2025, ενός εκ των καλύτερων χρόνων που έχει δει ποτέ η βιομηχανία. Τα λόγια είναι περιττά – αν παίζετε παιχνίδια για κάτι περισσότερο από το να “καίτε” ώρες, αν ο σκοπός είναι να νιώσετε κάτι, το Expedition 33 δε μπορεί να αγνοηθεί.
South of Midnight
Ανδρέας Κωνσταντινίδης
Το South of Midnight είναι το προσωπικό μου GOTY για το 2025 γιατί με ταξίδεψε σε έναν Νότο που δεν παρουσιάζεται σαν καρτ ποστάλ που θα στείλεις σε έναν συγγενή, αλλά σαν ένας κόσμος φτιαγμένος από folklore ιστορίες, σκιές του παρελθόντος blues ψυχή που περνάει από γενιά σε γενιά και μουσικές που μοιάζουν να βγαίνουν από το χώμα που το πότισαν μπερμπον. Δεν είναι απλώς το setting του παιχνιδιού, είναι η ψυχή του. Κάθε περιοχή, κάθε χαρακτήρας, κάθε μελωδία κουβαλάει ενα βάρος και έναν σκοπό, που δεν θέλει να ξεχαστεί. Αυτό που το κάνει πραγματικά μαγικό είναι ότι δεν σου τα εξηγεί όλα. Σε αφήνει να τα νιώσεις. Η αφήγηση, ο ρυθμός, το καλλιτεχνικό του ύφος και ο τρόπος που δένει τον μύθο με το ανθρώπινο στοιχείο δημιουργούν μια εμπειρία σχεδόν ονειρική. Το South of Midnight δεν το έπαιξα απλώς, το άκουσα, το περπάτησα, το ένιωσα. Και όταν τελείωσε, αισθάνθηκα ότι αποχαιρέτησα έναν τόπο. Για μένα, αυτό είναι η μαγεία. Και γι’ αυτό είναι το GOTY μου.
Mafia the old Country
Ιωάννης Στεργίου
Φετος ηταν μια γεμάτη χρονιά απο κυκλοφορίες, παιχνίδια που περιμέναμε καιρό και επιτέλους τα παίξαμε αλλα και νέες εκπλήξεις που συντροφευσαν ευχάριστα το φετινό αυτο ταξίδι. Δεν ξέρω τι να πρωτοαναφέρω, το Clair Obscur: Expedition 33; το Hollow Knight Silksong; Το διαστημικό έπος The Alters; το Atomfall; πράγματι όλα τους ξεχώρισαν για τον δικό τους μοναδικό λόγο. Ωστόσο ένα παιχνίδι κατάφερε να ξεχωρίσει φέτος για εμένα, ταξιδεύοντας στο 1900 στα ορυχεία της Σικελίας όπου ένας απλός και ταπεινός σκλάβος εν ονόματι Enzo Favara κατάφερε όχι μόνο να “σπάσει τα δεσμά” της σκλαβιάς αλλά και να ανέβει ψηλά στα σκαλοπάτια της οικογένειας Torissi. Το Mafia The Old Country αποτέλεσε το αγαπημένο και συναρπαστικότερο gaming ταξίδι μου για φέτος, τόσο λόγο της ιστορίας που με κράτησε από την πρώτη στιγμή όσο και για το gameplay και τον κόσμο που -ως όντας ένα από τα αγαπημένα μου genre- ευχαριστήθηκα!
Kingdom Come Deliverance II
Σπύρος Ροδίτης
To να επιλέξεις το προσωπικό σου GOTY σε μία χρονιά σαν το 2025, είναι σαν να προσπαθείς να ξεχωρίσεις το καλύτερο πιάτο σε ένα μπουφέ εστιατορίου 5 αστέρων!.. Έχοντας παίξει έναν τεράστιο αριθμό τίτλων φέτος, συμπεριλαμβανομένων και όλων των υποψηφιοτήτων στα επίσημα The Game Awards, αποφάσισα πως για να είμαι αντικειμενικός στην υποκειμενική επιλογή μου (!!) θα πρέπει να επιλέξω το παιχνίδι που με έκανε να το σκέφτομαι ασταμάτητα όταν δεν το έπαιζα! Και αυτό είναι το Kingdom Come Deliverance II. Mε τα Open World RPGs να είναι ένα από τα αγαπημένα μου genres, το συγκεκριμένο πάει την συνταγή ένα βήμα παραπέρα με την προσέγγιση που έχει στον ρεαλισμό του αλλά κυρίως με την έμφαση σε κάτι που άλλα παιχνίδια αγνοούν ή δεν μπορούν καταφέρουν: τις συνέπειες των πράξεών σου. Είναι από τα μοναδικά open world, όπου κάθε σου πράξη έχει τεράστιες συνέπειες στον κόσμο γύρω σου και επηρεάζει ολόκληρο το playthrough σου. Αυτό, όχι μόνο με έκανε να χάνω επαφή με την πραγματικότητα κάθε φορά που επαιζα το game και να έχει το 150% της προσοχής μου, αλλά και μέσα στην καθημερινότητά μου, να σκέφτομαι αν καθάρισα τα ρούχα και τα όπλα του Henry για να μην του την πουν οι npcs! Πετυχαίνει ένα εξαιρετικά υψηλό επίπεδο immersion, πράγμα που θεωρώ υψίστης σημασίας στο σύγχρονο gaming και θεωρώ πως από εδώ και πέρα, όλο το συνονθύλευμα των χαρακτηριστικών του, θα αποτελεί σημείο αναφοράς για όλες τις μελλοντικές κυκλοφορίες του αντίστοιχου ιδιώματος (bethesda ακούς?!?!).
Hollow Knight Silksong
Κωνσταντίνος Τσικόπουλος
Ήταν, χωρίς καμία υπερβολή, μια πολύ δυνατή χρονιά για το gaming. Γεμάτη κυκλοφορίες, γεμάτη συζήτηση και –το σημαντικότερο– γεμάτη ποιότητα. Δεν έχω ολοκληρώσει το Expedition 33, παρότι αναδείχθηκε ως game of the year από την ομάδα, και αυτό από μόνο του δείχνει πόσο δύσκολη ήταν φέτος οποιαδήποτε επιλογή. Ήταν μια χρονιά με πολλές κορυφές και διαφορετικά μέτρα σύγκρισης.
Στη δική μου προσωπική ματιά, ανάμεσα σε όσα ανακοινώθηκαν και κυκλοφόρησαν, δύο παιχνίδια ξεχώρισαν ξεκάθαρα: το Death Stranding 2 και το Silksong. Δύο εντελώς διαφορετικές εμπειρίες, που όμως η καθεμία με τον τρόπο της άφησε έντονο αποτύπωμα.
Το Death Stranding 2 είναι ένα έργο που δύσκολα μπορείς να το προσεγγίσεις μόνο ως video game. Ο Hideo Kojima παρέδωσε ένα κινηματογραφικό έπος, με εξέλιξη, συναίσθημα και σκηνοθεσία που σπάνια συναντάμε στο μέσο. Πρόκειται για ένα αριστοτεχνικό αποτέλεσμα, ίσως το πιο ολοκληρωμένο κινηματογραφικό παιχνίδι που έχουμε δει μέχρι σήμερα. Ένα έργο που δεν φοβάται να πάρει τον χρόνο του και να μιλήσει με εικόνες, σιωπές και ένταση.
Παρόλα αυτά, η σχέση μου με το Hollow Knight είναι γνωστή. Είναι ένα παιχνίδι που έχω πολύ ψηλά, σχεδόν ως προσωπικό σημείο αναφοράς. Γι’ αυτό και η προσμονή για το Silksong, μετά από τόσα χρόνια απουσίας και σιωπής, ήταν κάτι παραπάνω από απλή ανυπομονησία. Το να κυκλοφορήσει επιτέλους, να το ζήσω από την πρώτη στιγμή και να το κάνω live στο joystick.gr, ήταν μια εμπειρία που δικαίωσε κάθε λεπτό αναμονής.
Το Silksong δεν είναι απλώς μια συνέχεια αντάξια του προκατόχου της. Είναι η φυσική εξέλιξη του Metroidvania. Ένα παιχνίδι που ανεβάζει τόσο τον πήχη, ώστε πλέον να μπορούμε να μιλάμε για μια εποχή μετά το Hollow-like. Θέτει νέα βάση για το είδος και επαναπροσδιορίζει το τι περιμένουμε από τέτοιες εμπειρίες. Οι περίπου 300 ώρες που αφιέρωσα σε αυτό δεν ήταν υπερβολή. Ήταν απόλαυση, και δεν μετάνιωσα ούτε στιγμή.
Έτσι, όσο δύσκολη κι αν ήταν η επιλογή, το προσωπικό μου game of the year δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το Silksong. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος αυτής της χρονιάς. Ότι η απόφαση δεν ήταν εύκολη. Γιατί σχεδόν σε κάθε κατηγορία υπήρχε ένα παιχνίδι που στεκόταν μόνο του ως έπος.
Να είστε καλά.
Καλά Χριστούγεννα από όλους μας, με αγάπη.
