fbpx
Home ReviewsMovie Reviews The Batman Movie: Review

The Batman Movie: Review

Γράφει ο/η Γιώργος Τανής

Πάνω από ένα χρόνο τώρα, ο Μπρους Γουέιν βυθίζεται στο σκοτάδι της Γκόθαμ ως ο Μπάτμαν που σπέρνει τον φόβο στις καρδιές των εγκληματιών.

Με μόνους συμμάχους τον Άλφρεντ και τον Τζέιμς Γκόρντον , ο μοναχικός τιμωρός δίνει σάρκα και οστά στην εκδίκηση για χάρη των συμπολιτών του, μέχρι την ώρα που ένας κατά συρροή δολοφόνος στοχεύσει στην ελίτ της πόλης και ένα μονοπάτι από γρίφους οδηγεί την έρευνα του Μεγαλύτερου Ντετέκτιβ του Κόσμου στον υπόκοσμο.

Άπο τον Κρίστοφερ Νόλαν που επαναπροσδιόρισε το είδος των κόμικς ταινιών, τη σκοτεινή ματιά του Tim Burton και δυστυχώς του Σουμάχερ που αδιαμφισβήτητα μας έδωσε τις πιο αδύναμες ταινίες του αγαπημένου μας σκοτεινού ήρωα, φτάσαμε στην εποχή του Ματ Ριβς.

 H νέα ταινία του σκοτεινού ιππότη διαφέρει από ότι έχουμε δει ως τώρα, καθώς μιλάμε πρωτίστως για μια νουαρ αστυνομική ταινία με νότες Seven, Zodiac και ζοφερή προσέγγιση που είδαμε πριν λίγο καιρό στο Joker. Αυτό ήταν το μεγάλο στοίχημα του Ματ Ριβς καθώς κατάφερε να δώσει μια φρεσκάδα στο αγαπημένο αυτό franchise.

Come on, Vengeance.

Το Batman το λάτρεψα κυρίως για το σκοτάδι του και το πως σου παρουσίασε μια Γκόθαμ που ζούσε μέσα στη παρακμή. Δεν είχαμε το κλασσικό origin story που έχουμε συνηθίσει σε τέτοιου είδους ταινία. Σου δείχνει με αρκετά έξυπνο τρόπο ότι όλα αυτά τα δεινά που επικρατούν στην πόλη υπήρχαν από πάντα και με μαεστρικό τρόπο καταφέρνει να πείσει τον θεατή ότι είναι κομμάτι της Γκόθαμ.

Το The Batman, είναι μια ταινία που καταφέρνει απο την αρχή να σου χτίσει το περιβάλλον του ήρωα μας που με τη συνοδεία της σκοτεινής του ατμόσφαιρας που παρουσιάζεται στην οθόνη μας ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα. Όσο για το σενάριο κινούμαστε πάλι σε υψηλά επίπεδα καθώς δεν έχουμε το κλασσικό μοτίβο που συναντάμε σε ταινίες με υπερήρωες. Αντιθέτως, βλέπουμε μια αστυνομική ταινία με καλογραμμένο σενάριο και αρκετές ανατροπές που καθηλώνουν το θεατή. Σκεφτείτε ότι έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται πολλές φορές αν βλέπω κάποια τανία του Φίντσερ.

Οι γρίφοι του Ριντλερ όπως και οι ανατροπές που ανέφερα πιο πριν, δίνουν μια ιδιαίτερη χροιά σε ένα είδος ταινιών που μέχρι στιγμής δεν έχουμε δει σε καμία τους. Όσο για τις σκηνές δράσης μη περιμένετε να δείτε κάτι που μας έδειξε κάποια χρόνια πριν ο Μπεν Άφλεκ. Για πρώτη φορά βλέπουμε τον σκοτεινό ιππότη να δέχεται αρκετό ξύλο και να μην είναι η πολεμική μηχανή που έχουμε συνηθίσει.

Το παρελθόν πλέον αρχίζει να τον στοιχειώνει και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να είναι ο πιο ανθρώπινος Μπάτμαν που έχουμε δει, προσπαθώντας περισσότερο να σου παρουσιάσει την ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα του. Δεν μπορεί να βγει από το μυαλό μου η σκέψη ότι είναι μια ταινία που πήρε τα καλύτερα στοιχεία του Νόλαν και του πρόσφατου Τζόκερ και τα πάντρεψε με τεράστια επιτυχία. Και αδιαμφισβήτητα είδαμε την καλύτερη χρήση του Batmobile που έχουμε δει ως τώρα, καθώς η σκηνή καταδίωξης είναι ένα σεμινάριο.

Επίσης έκλεισε το μάτι στους οπαδούς των παιχνιδιών Arkham, καθώς είδαμε και ένα αγαπημένο στοιχείο, το stun cape. Aν θα μπορούσα να κρατήσω ένα στοιχείο που με έκανε να αγαπήσω την ταινία ήταν ο εσωτερικός μονολόγος του Μπάτμαν που έχουμε δει τόσες φορές στα κόμικ αλλά ποτέ σε ταινία. Ήταν ένα στοιχείο που έλειπε πάντα και ο Ματ Ριβς μας το παρέδωσε με ευλαβικό τρόπο.

They think I’m hiding in the shadows, but I am the shadows.

Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τον Ρόμπερτ Πάτινσον και το πως κατάφερε να μας παραδώσει έναν εξαιρετικό Batman/Bruce Wayne. Αυτή τη φορά βλέπουμε έναν πιο ανθρώπινο Batman όπως ανέφερα και πιο πριν και διακρίνουμε την απειρία του καθώς είναι στο ξεκίνημα του. Θα δούμε λοιπόν τον αγαπημένο μας ήρωα να διστάζει, να φοβάται και συνεχώς να αναρωτιέται για τον αγώνα του και το παρελθόν του.  

Όσο για τον Bruce Wayne δεν θυμίζει σε καμία περίπτωση το γνωστό PlayΒoy. Η προσέγγιση του Πάτινσον ήταν σε πιο grunge μονοπάτια, επηρεασμένος από τον εμβληματικό χαρακτήρα του Kurt Cobain. Ο Ρομπερτ Πάτινσον για άλλη μια φορά έδειξε το πόσο καλός ηθοποιός είναι και επιτέλους πρέπει να πετάξουμε τη ταμπέλα του βρυκόλακα του Twilight από πάνω του. Έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να μας παραδώσει αξιοπρόσεκτες ερμηνείες (Lighthouse, Good Time, King) και ως Batman/Bruce Wayne έδωσε μια νέα πνοή στην πετυχημένη καριέρα του.

Fear is a tool. When that light hits the sky, it’s not just a call. It’s a warning. For them.

Όσο για το υπόλοιπο cast κινούμαστε και πάλι σε κορυφαίο επίπεδο. Ο Κόλιν Φάρελ σαν Πιγκουίνος πραγματικά ήταν αγνώριστος και αν δεν γνωρίζαμε ότι παίζει σε αυτή την ταινία δεν θα τον αναγνώριζε κανένας. Ο Πολ Ντέινο ως Riddler για άλλη μια φορά μας απέδειξε το πόσο καλός ηθοποιός είναι και το πόσο μέλλον έχει. Ο χρόνος που του δόθηκε αξιοποιήθηκε στο μέγιστο από τον ίδιον. Ο Άντι Σερκις ως Αλφρεντ και ο Tζέφρι Ράιτ ως Γκόρντον στέκονται επάξια δίπλα στον σκοτεινό μας ήρωα και αρκετές φορές κάνουν την ταινία δικιά τους.

Τέλος έχουμε τον Τζον Τουρτούρο ως Φαλκόνε που στέκεται κολώνα στο ρόλο του και φυσικά την Ζόι Κράβιτζ ως την καλύτερη Catwoman που έχουμε δει. Γενικά.
Ειδική μνεία πρέπει να δώσουμε στη μουσική του Michael Giachinno. O βραβευμένος συνθέτης μας παρέδωσε ένα από τα καλύτερα soundtrack που έχουμε ακούσει σε ταινία Batman. Από το μιξάρισμα του «Something in the Way” των Nirvana σε πιο αργό ρυθμό και φυσικά η σκοτεινή του επική ορχηστρική μουσική , ντύνει, οσκαρικά, μια παρακμιασμένη Γκόθαμ.

Τέλος ο Graig Fraser μας δείχνει για ακόμα μια φορά ότι είναι ένα από τα μεγάλα ονόματα της φωτογραφίας στο σινεμά. Μετά την εξαιρετική του δουλειά που είδαμε στο Dune, συνεχίζει με εξαιρετικό ρυθμό και στο The Batman. Παρά το σκοτάδι που επικρατούσε στην ταινία, κατάφερε με έξυπνο τρόπο να αποδώσει σε κάποιες σκηνές εξαιρετικούς χρωματισμούς. Με την έξυπνη χρήση του κόκκινου χρώματος να ξεκουράσει το μάτι σου από το απόλυτο σκοτάδι που επικρατούσε και να μας χαρίσει στιγμές κινηματογραφικής μαγείας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Το The Batman ευτυχώς ήταν πολύ καλύτερο από ότι περίμενα. Ο Ματ Ριβς κατάφερε να μας παραδώσει μια νέα προσέγγιση σε ένα κουρασμένο είδος και μας έδειξε ότι αν υπάρχει όρεξη και μεράκι θα δούμε κάτι πολύ καλό στις οθόνες μας. Παρά τις λίγες στιγμές που χάθηκε ο ρυθμός και το δικαιολογώ καθώς μιλάμε για τρεις ώρες ταινία και τη χημεία Batman – Catwoman που προσωπικά δεν με κέρδισε, δεν μπορώ να προσάψω κάτι αρνητικό πάνω της.

Τη λάτρεψα, καθώς αγαπάω το αστυνομικό είδος και με κέρδισε ότι επιτέλους είδαμε γιατί ο Batman είναι ένας από τους καλύτερους ντετέκτιβ. Σας προτείνω να τη δείτε και μη σας φοβίζει καθόλου η μεγάλη της διάρκεια. Ο Batman του Πάτινσον ήρθε για να μείνει και  να μας προσφέρει κάτι διαφορετικό και φρέσκο. Οπότε περιμένω με τεράστια ανυπομονησία για την επόμενη ταινία και το τι έχει να μας δείξει ο Ματ Ριβς.

You may also like