Όλοι γνωρίζουμε το Guilty Gear. Μια σειρά παιχνιδιών ξύλου που εντυπωσιάζει τόσο με το αρτιστικό στυλ της όσο και με τους μηχανισμούς που παρέχει αλλά και με τα εκπληκτικά combos. Πλέον, αποτελεί μια σειρά παιχνιδιών που έχει φτάσει Όλοι γνωρίζουμε το Guilty Gear. Μια σειρά παιχνιδιών ξύλου που εντυπωσιάζει τόσο με το αρτιστικό στυλ της όσο και με τους μηχανισμούς που παρέχει αλλά και με τα εκπληκτικά combos. Πλέον, αποτελεί μια σειρά παιχνιδιών που έχει φτάσει στο σημείο να φιλοξενεί και χαρακτήρες από άλλα franchises όπως έγινε και πρόσφατα με την Lucy του Cyberpunk 2077: Edgerunners. Η Arc System Works όμως δεν ξεχώρισε μόνο για την σειρά αυτή αλλά και για το BlazBlue αλλά και το πιο πρόσφατο DragonBall FighterZ που είναι μέχρι και σήμερα ένα από τα πιο διασκεδαστικά 2.5D anime fighters.
Η σειρά BlazBlue έκανε το ντεμπούτο της το 2008 και κατάφερε και αυτή να ξεχωρίσει γρήγορα στον χώρο των 2D fighting παιχνιδιών. Με δυναμικό σύστημα μάχης, υψηλό επίπεδο τεχνικής απαιτητικότητας και έναν ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο καλλιτεχνικό σχεδιασμό που αντλεί έμπνευση από την anime αισθητική, κατάφερε να αποκτήσει τη δική της ταυτότητα δίπλα στα πιο παραδοσιακά ονόματα του είδους. Εκτός από το σύστημα μάχης του, το BlazBlue έγινε επίσης γνωστό για την περίπλοκη ιστορία του, η οποία ξεδιπλώνεται μέσα από πολυάριθμα chapters, spin-offs και visual novels. Η ιστορία του βέβαια μπορεί να φανεί σε πολλούς δύσκολη στην κατανόηση, όμως αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της σειράς — παρόμοιο με εκείνο του Guilty Gear.
Όταν είδα τον τίτλο του BlazBlue Entropy Effect νόμιζα πως πρόκειται για ένα ακόμα «περίεργο» fighting παιχνίδι αλλά με μια δεύτερη ματιά κατάλαβα ότι εδώ έχουμε ένα διαφορετικό πείραμα. Το όνομα μπορεί να παραπέμπει στο δημοφιλές anime fighting franchise, όμως η ουσία βρίσκεται αλλού. Μιλάμε για ένα roguelike action παιχνίδι που χρησιμοποιεί το roster των χαρακτήρων περισσότερο ως δανεισμό για το gameplay και λιγότερο ως κομμάτι μιας συνεκτικής ιστορίας. Εδώ δεν έχουμε ένα ακόμα κεφάλαιο της γενικότερης ιστορίας αλλά ένα παιχνίδι που χρησιμοποιεί την εμφάνιση του BlazBlue για κάτι διαφορετικό.
Η υπόθεση τοποθετείται σε έναν τεχνολογικό κόσμο όπου τα ρομπότ έχουν τον έλεγχο και η ανθρωπότητα αποτελεί παρελθόν. Μέσα από flashbacks και αντικείμενα που συλλέγουμε σταδιακά ανακαλύπτουμε τι συνέβη και πώς μπορεί να αποτραπεί μια εκ νέου καταστροφή. Το σενάριο κινείται ανάμεσα στην επιστημονική φαντασία και το φανταστικό, ενώ οι διάλογοι συχνά είναι εκτενείς και φορτωμένοι με πληροφορίες. Από τη μία προσφέρουν βάθος, από την άλλη όμως κόβουν κατά πολύ την ροή με αποτέλεσμα να θέλουμε να προσπερνάμε τις ατελείωτες — και πολλές φορές «άχρηστες» — γραμμές διαλόγου. Παρόλα αυτά, η ύπαρξη επιλογής να ξαναδούμε σημαντικές σκηνές βοηθά ώστε να μη χαθεί το γενικότερο νόημα. Το αποτέλεσμα είναι μια αφήγηση που συνοδεύει την εμπειρία χωρίς να βρίσκεται απαραίτητα στο κέντρο της.
Από την αρχή έχουμε πρόσβαση σε έναν αριθμό χαρακτήρων που ξεκλειδώνονται σταδιακά, ο καθένας με δικές του ικανότητες και ιδιαίτερα “potentials”. Αυτά τα potentials είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζονται τα builds μας αφού καθορίζουν το πώς παλεύει ο κάθε χαρακτήρας και ποια στοιχεία θα χρησιμοποιήσει, όπως φωτιά, πάγο, δηλητήριο ή σκιές. Ενθαρρύνεται ο πειραματισμός, να συνδυάσουμε ιδιότητες και να δημιουργήσουμε διαφορετικές στρατηγικές.
Ως roguelike, η δυσκολία είναι κομμάτι της εμπειρίας. Οι ήττες είναι συχνές, αλλά ποτέ δεν είναι ανούσιες, καθώς η πρόοδος διατηρείται με διάφορους τρόπους όπως με τα core abilities που παραμένουν και μπορούν να συγχωνευτούν σε άλλους χαρακτήρες. Οι επιλογές στα builds αυξάνονται και το ξεκλείδωμα νέου περιεχομένου μάς δίνει πάντα έναν λόγο να ξαναδοκιμάσουμε. Το αίσθημα εξέλιξης είναι παρόν ακόμη κι όταν τα runs δεν καταλήγουν σε νίκη. Αυτό είναι κρίσιμο για να κρατηθεί το ενδιαφέρον και το Entropy Effect το καταφέρνει με άνεση.
Αυτό που είναι εντυπωσιακό είναι η αίσθηση στις μάχες. Αν δεν ξέραμε, θα λέγαμε πως πρόκειται για ένα ακόμα 2D roguelike στην φλέβα του Dead Cells αλλά εδώ το σύστημα μάχης οδηγεί σε αποτελέσματα που παραμένουν διασκεδαστικά καθ’ όλη τη διάρκεια. Η ανταπόκριση των κινήσεων, η ακρίβεια στα dodges, η ροή των επιθέσεων και η δυνατότητα να στηρίξουμε την επιτυχία μας σε muscle memory κάνουν το σύστημα μάχης να ξεχωρίζει. Όσο περισσότερο παίζουμε, τόσο πιο φυσικό γίνεται το gameplay. Υπήρχαν στιγμές που καταφέραμε να ρίξουμε bosses σε έναν κύκλο μόνο, χάρη σε builds που είχαμε στήσει προσεκτικά ενώ άλλες στιγμές, ενώ νομίζουμε πως έχουμε ένα εκρηκτικό build θα πέσουμε «σαν τα κοτόπουλα».
Ένα ακόμα ενδιαφέρον στοιχείο είναι η διαχείριση πόρων. Το “entropy sickness” επηρεάζει την πορεία μας όσο προχωράμε και περιορίζει τις επιλογές. Οι θεραπευτικές ευκαιρίες είναι λίγες και πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή αν και μπορούμε να βρούμε αντικείμενα που θα μας θεραπεύσουν κατά την διάρκεια της εξερεύνησης.
Η δομή των περιοχών και των χαρτών είναι κάπως… ιδιαίτερη. Στην αρχή τα επίπεδα θυμίζουν ένα κλασικό side-scroller με παγίδες και ιδιαιτερότητες που δίνουν ζωντάνια στη διαδρομή. Η επανάληψη των πρώτων περιοχών είναι αναπόφευκτη και μπορεί να κουράσει, αλλά αργότερα εμφανίζονται πιο σύνθετα σημεία όπως το “Space Omega”, ένας metroidvania χάρτης με διακλαδώσεις και διαφορετικές επιλογές πορείας. Αυτό που καταλαβαίνουμε βέβαια όμως είναι πως παρά το γεγονός ότι οι χάρτες μοιάζουν να έχουν την μορφή αντίστοιχων όπως το Slay The Spire, έχουμε μια πιο απλή παρουσίαση. Στην πλειοψηφία τους οι χάρτες αποτελούνται από τομείς μάχης όπου παλεύουμε ενάντια σε κύματα εχθρών, δωμάτια-καταστήματα, δωμάτια ξεκούρασης και δωμάτια ανταμοιβών. Η σωστή επιλογή ανάμεσα στα δωμάτια μπορεί άνετα να καθορίσει το μέλλον του run μας — κάτι γνωστό για τα roguelikes.
Κάθε χαρακτήρας κουβαλά το δικό του «οπλοστάσιο» με ξεχωριστές επιθέσεις και combos που μπορούμε να εξαπολύουμε ασταμάτητα κάνοντάς μας να νομίζουμε ότι παίζουμε ένα ακόμα fighting παιχνίδι, απλά λίγο πιο ανοιχτό. Αν χάσουμε σε ένα run θα βρεθούμε σε μια οθόνη βαθμολογίας όπου θα μπορούμε να κρατήσουμε ορισμένες ικανότητες και στατιστικά τα οποία με τη σειρά τους θα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σε μελλοντικές προσπάθειες. Για παράδειγμα, αν χάσουμε με την Rachel μπορούμε να κρατήσουμε μερικές από τις επιθέσεις της και τα στατιστικά της και να τα «κολλήσουμε» ως assists με τον Ragna. Φυσικά, όσο δοκιμάζουμε συνδυασμούς και builds θα βρούμε αυτό που μας τραβάει περισσότερο ή θα είναι πιο αποτελεσματικό για το playstyle μας.
Η γραφική παρουσίαση του BlazBlue Entropy Effect θυμίζει κάτι από τα παλιά flash games. Τα γραφικά έχουν μια αρκετά ιδιόρρυθμη αλλά εντυπωσιακή προσέγγιση με όλα τα sprites των χαρακτήρων και των κινήσεών τους να βασίζονται σε τρισδιάστατα μοντέλα που «επιπεδοποιούνται» ώστε να φαίνονται δισδιάστατα. Κάθε frame μιας κίνησης είναι μια στατική εικόνα αλλά και ένα ξεχωριστό flat 3D mesh, κάτι που εξηγεί τον ιδιαίτερα ομαλό και δυναμικό φωτισμό που ξεχωρίζει στο παιχνίδι. Το αποτέλεσμα είναι ένα οπτικό ύφος που διατηρεί την αισθητική των κλασικών BlazBlue, αλλά με πιο «ζωντανό» animation που θυμίζει θέατρο σκιών και φωτισμό που δύσκολα θα μπορούσε να επιτευχθεί με παραδοσιακά sprites.
Από τεχνικής πλευράς δεν αντιμετωπίσαμε προβλήματα. Η εικόνα και τα καρέ είναι σταθερά, χωρίς καθυστερήσεις ή δυσλειτουργίες. Η αισθητική, με επιρροές από anime και το ύφος του BlazBlue, παραμένει ελκυστική. Η έξοδος από το Early Access πρόσθεσε νέο περιεχόμενο στην ιστορία και εισήγαγε ένα online mode που δίνει ακόμη περισσότερους λόγους να συνεχίσουμε να παίζουμε. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά όμως είναι πως υπάρχουν πάρα πολλές επιρροές και από αντίστοιχα παιχνίδια όπως το Dead Cells. Η μετακίνηση, ο τρόπος που διαμορφώνονται τα builds, οι παγίδες και το σύστημα μάχης μας θυμίζουν αρκετά τον τίτλο της Motion Twin και δικαιολογημένα — αφού επιβεβαιώνεται και από την πρόσφατη προσθήκη του The Beheaded.
Το BlazBlue Entropy Effect αποτελεί μια τολμηρή και ενδιαφέρουσα απόπειρα να μεταφερθεί η αναγνωρίσιμη αισθητική και το roster του BlazBlue σε ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο. Αντί για ένα ακόμα fighting game, έχουμε ένα roguelike action με δυναμικό σύστημα μάχης, ευρηματικά builds και αρκετό βάθος για να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον. Παρά τις αδυναμίες στην αφήγηση και την ελαφριά επαναληψιμότητα στις πρώτες περιοχές, η εμπειρία παραμένει εθιστική και γεμάτη ένταση. Το παιχνίδι δεν επιχειρεί να αντικαταστήσει την κλασική σειρά, αλλά να προσφέρει μια νέα, φρέσκια προσέγγιση στο όνομα BlazBlue — και το καταφέρνει με επιτυχία.
