Το πρώτο Code Vein το καταευχαριστήθηκα. Είχε παιχτεί μέσω Game Pass σχεδόν εμμονικά, είχαν χαθεί βράδια ολόκληρα μέσα στα dungeons του και τελικά είχε αγοραστεί και το κουτάκι, έτσι απλά, επειδή είχε αγαπηθεί πραγματικά. Παρότι είχαν αναγνωριστεί τα προβλήματά του, όπως το αδύναμο level design και η επαναληψιμότητα σε αρκετές περιοχές, η εμπειρία είχε λειτουργήσει. Ήταν ξεκάθαρο ότι επρόκειτο περισσότερο για ένα βαρύ, μελοδραματικό JRPG με soulslike μηχανισμούς, παρά για αυθεντικό εκπρόσωπο της σχολής του Dark Souls. Η ταυτότητά του, όμως, είχε αποδεχτεί αυτό που ήταν και μέσα από αυτή την ειλικρίνεια είχε κερδηθεί η συμπάθεια.
Με αυτή τη βάση προσεγγίζεται το Code Vein 2. Δεν αναζητείται επανάσταση αλλά εξέλιξη. Δεν απαιτείται τελειότητα αλλά ουσιαστική πρόοδος. Και σε αρκετά σημεία αυτή η πρόοδος διακρίνεται.
Το σύστημα μάχης έχει ενισχυθεί. Μεγαλύτερη βαρύτητα αποδίδεται στα χτυπήματα, καλύτερη ροή παρατηρείται στις εναλλαγές όπλων και ικανοτήτων, ενώ περισσότερες επιλογές παρέχονται ως προς τα builds. Η προσαρμογή του χαρακτήρα ενθαρρύνεται, τα gifts ξεκλειδώνονται με ρυθμό που κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό και η αίσθηση ελέγχου είναι πιο καθαρή. Δεν αλλάζει ριζικά η φιλοσοφία, ούτε επιχειρείται απομάκρυνση από τον γνώριμο πυρήνα, όμως βελτιωμένη εκτέλεση διαπιστώνεται. Και αυτό, τελικά, έχει σημασία.
Παράλληλα, μεγαλύτερη φροντίδα φαίνεται να έχει δοθεί στην αφήγηση. Οι χαρακτήρες παρουσιάζονται με περισσότερη εμβάθυνση, τα κίνητρα αναλύονται εκτενέστερα και οι μεταξύ τους σχέσεις αναπτύσσονται με πιο ομαλό ρυθμό. Η δραματικότητα παραμένει έντονη, όπως αρμόζει στην anime αισθητική του τίτλου, όμως αυτή τη φορά μοιάζει πιο συγκροτημένη. Οι σκηνές δεν λειτουργούν απλώς ως γέφυρες ανάμεσα σε μάχες αλλά επιχειρείται να αποκτήσουν ουσιαστικό βάρος. Η προσπάθεια για μια πιο συνεκτική ιστορία αναγνωρίζεται και σε αρκετές στιγμές ανταμείβεται.
Ωστόσο, δεν έχουν εξαλειφθεί τα προβλήματα. Το level design παρουσιάζει βελτίωση, όμως δεν μεταμορφώνεται. Περιοχές που θα μπορούσαν να είναι εμβληματικές καταλήγουν να είναι απλώς λειτουργικές. Η καλλιτεχνική διεύθυνση εντυπωσιάζει οπτικά, όμως η χωροταξική ευρηματικότητα δεν υπηρετείται πάντα με την ίδια ένταση. Διαδρομές σχεδιάζονται με απλότητα εκεί όπου θα μπορούσε να υπάρξει περισσότερη πολυπλοκότητα. Η αίσθηση ανακάλυψης δεν κορυφώνεται συχνά. Και έτσι, παρότι η πρόθεση βελτίωσης αναγνωρίζεται, η συνολική απογείωση δεν επιτυγχάνεται.
Επιπλέον, τεχνικά ζητήματα έχουν επισημανθεί και δεν μπορούν να αγνοηθούν. Πτώσεις στο frame rate αναφέρονται, μικροκολλήματα παρατηρούνται και η βελτιστοποίηση δεν χαρακτηρίζεται άψογη. Σε έναν τίτλο που απαιτεί συγχρονισμό και σωστή διαχείριση stamina, τέτοιες αστάθειες επηρεάζουν την εμπειρία. Δεν πρόκειται για προβλήματα που καθιστούν το παιχνίδι μη απολαυστικό, όμως η απουσία τεχνικής αρτιότητας εμποδίζει την πλήρη αφοσίωση.
Παρά τα παραπάνω, η εμπειρία συνολικά απολαμβάνεται. Οι μάχες με τα Boss σχεδιάζονται με φαντασία, η μουσική επένδυση ενισχύει την ένταση και η αίσθηση προόδου διατηρεί το κίνητρο ζωντανό. Η JRPG ταυτότητα δεν αποκηρύσσεται αλλά αγκαλιάζεται. Αντί να προσποιείται ότι αποτελεί αυστηρό soulslike, το παιχνίδι επιτρέπει στον εαυτό του να παραμείνει θεατρικό, συναισθηματικό και υπερβολικό. Και αυτή η επιλογή του προσδίδει χαρακτήρα.
Σε σύγκριση με τον προκάτοχό του, πρόοδος έχει σημειωθεί. Μεγαλύτερη κλίμακα παρουσιάζεται, περισσότερες επιλογές προσφέρονται και πιο ώριμη αφήγηση επιχειρείται. Ωστόσο, τα παλιά σημάδια δεν έχουν εξαφανιστεί πλήρως. Η επαναληψιμότητα εξακολουθεί να εμφανίζεται, ο σχεδιασμός επιπέδων δεν φτάνει σε κορυφαία επίπεδα και η τεχνική εικόνα δεν είναι απολύτως καθαρή.
Το ερώτημα της αξίας εξαρτάται τελικά από τις προσδοκίες. Αν το πρώτο είχε αγαπηθεί, τότε εδώ θα βρεθεί μια πιο εξελιγμένη εκδοχή της ίδιας συνταγής. Αν αναζητείται μια εμπειρία που θα επαναπροσδιορίσει το είδος, τότε μάλλον θα προκύψει απογοήτευση. Το Code Vein 2 δεν επιδιώκει να ανατρέψει τα δεδομένα. Επιδιώκεται να διορθωθούν λάθη, να ενισχυθούν αρετές και να παραδοθεί μια πιο ολοκληρωμένη εκδοχή.
Προσωπικά, η ίδια εκρηκτική εντύπωση που είχε δημιουργηθεί με το πρώτο δεν επαναλαμβάνεται στον ίδιο βαθμό. Αντί για ενθουσιασμό γεννιέται μια πιο ώριμη εκτίμηση. Η αγάπη δεν είναι άκριτη, αλλά δεν είναι και αδιάφορη. Αναγνωρίζονται οι αδυναμίες, όμως αναγνωρίζεται και η προσπάθεια. Και τελικά, αυτή η ισορροπία αφήνει μια αίσθηση ικανοποίησης που δεν βασίζεται στον εντυπωσιασμό αλλά στη συνέπεια.
Δεν πρόκειται για αριστούργημα, ούτε για χαμένη ευκαιρία. Πρόκειται για μια τίμια συνέχεια που σέβεται τον πυρήνα της και επιχειρεί να τον εξελίξει. Και ίσως, για όσους είχαν βρει κάτι ξεχωριστό στο πρώτο, αυτό να είναι αρκετό
Ευχαριστούμε θερμά την Namco Bandai για την παραχώρηση του κωδικού για τις ανάγκες Review
