Τα 3D platformers με action στοιχεία αποτελούν εδώ και δεκαετίες έναν από τους πιο βασικούς πυλώνες του gaming. Από τις πρώτες τους εκφάνσεις, που τόνιζαν κυρίως την αίσθηση του άλματος και της εξερεύνησης, μέχρι τους σύγχρονους τίτλους που εμπλουτίζουν τη φόρμουλα με μάχη, αφήγηση και πιο σύνθετα μηχανικά συστήματα, το είδος έχει διανύσει μεγάλη πορεία και έχει δει εκατοντάδες τίτλους να κυκλοφορούν και να το κολακεύουν. Η ισορροπία ανάμεσα στην ελευθερία της κίνησης και την πρόκληση της μάχης αποτελεί το κλειδί για μια αξέχαστη εμπειρία, ενώ η κάθε νέα προσθήκη στο είδος καλείται να βρει τον δικό της τρόπο να ανανεώσει τη συνταγή χωρίς να χάσει τη γοητεία της κλασικής πλατφόρμας. Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτή του The Knightling της Twirlbound.
Η εμπειρία μας με το The Knightling ήταν εκείνη ενός παιχνιδιού που πατά με σιγουριά σε γνώριμες βάσεις του είδους, αλλά καταφέρνει να προσφέρει αρκετές φρέσκες ιδέες ώστε να κερδίσει την προσοχή μας. Πρόκειται για ένα 3D Platformer με έντονα στοιχεία περιπέτειας, όπου αναλαμβάνουμε τον ρόλο του μαθητευόμενου και όχι του ήρωα – αλλά παραμένουμε ο βασικός πρωταγωνιστής της ιστορίας. Η επιλογή αυτή δημιουργεί από την αρχή μια ενδιαφέρουσα προοπτική, δίνοντάς μας το κίνητρο να αποδείξουμε την αξία του χαρακτήρα πέρα από τη σκιά του ήρωα-ιππότη Lionstone.
Η πλοκή ξεκινά δυναμικά, παρουσιάζοντας τον κόσμο της Claya και τον αγώνα μας να βρούμε τον χαμένο ιππότη. Η αφήγηση συνδυάζει στοιχεία ηρωισμού και προσωπικής ανάπτυξης, ενώ καταφέρνει να εξετάσει, έστω και ακροθιγώς, τις σχέσεις εξάρτησης μεταξύ ηγέτη και βοηθού. Παρόλο που η ιστορία μας κράτησε το ενδιαφέρον, ο δρόμος προς τον επίλογο έμοιαζε βιαστικός. Η τρίτη πράξη μοιάζει να συμπτύσσει γεγονότα που θα είχαν ανάγκη περισσότερου χώρου για να αναπτυχθούν, αφήνοντας μια ελαφριά αίσθηση ανεκπλήρωτης δυναμικής. Ωστόσο, οι διάλογοι και οι μικρότερες αποστολές προσφέρουν αρκετή γοητεία και χιούμορ, ισορροπώντας το σύνολο.
Στον τομέα του gameplay, η αίσθηση της κίνησης και των αλμάτων είναι το πιο δυνατό χαρτί του τίτλου. Η χρήση της ασπίδας γνωστής ως ‘Magnus Stego’ αποτελεί τον πυρήνα της εμπειρίας. Με αυτήν μπορούμε να γλιστράμε, να εκμεταλλευόμαστε το έδαφος, να χρησιμοποιούμε αντικείμενα του περιβάλλοντος όπως τεράστια μανιτάρια, αλλά και να αναβαθμίζουμε τις ικανότητές μας ή να ξεκλειδώνουμε νέες όπως το να γλιστράμε πιο μακριά ή να αιωρούμαστε. Η σταδιακή προσθήκη νέων κινήσεων δημιουργεί μια αίσθηση φυσικής εξέλιξης που κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο και ενισχύει το αίσθημα ελευθερίας στις περιοχές που επισκεπτόμαστε.
Η μάχη, από την άλλη πλευρά, δεν μας ενθουσίασε στον ίδιο βαθμό. Η βαρύτητα των κινήσεων και οι συχνές επιβραδύνσεις κατά τη διάρκεια των αντεπιθέσεων έδιναν συχνά την αίσθηση ότι ο ρυθμός χανόταν. Η στόχευση στις ομαδικές συγκρούσεις αποδείχθηκε αδέξια, με αποτέλεσμα να καταλήγουμε σε χτυπήματα που δεν ανταποκρίνονταν σε αυτό που θέλαμε να κάνουμε. Παρ’ όλα αυτά, οι κινήσεις είναι καλοδουλεμένες οπτικά και η ύπαρξη ξεχωριστού δέντρου αναβαθμίσεων δίνει κίνητρο να πειραματιστούμε.
Οπτικά, το παιχνίδι ξεχωρίζει με τον πολύχρωμο και καρτουνίστικο κόσμο του. Οι περιοχές είναι ανοιχτές και ενώνουν αρμονικά διαφορετικές περιοχές και περιβάλλοντα, με ορισμένα σημεία που το loading είναι αισθητό αλλά κάτι που δεν διακόπτει ιδιαίτερα την εμπειρία. Από την άλλη, η επιλογή να φορούν όλοι οι χαρακτήρες μάσκες είναι ένα αισθητικό πείραμα που μπορεί να διχάσει. Από τη μία δημιουργεί μια ενιαία ταυτότητα, από την άλλη αφαιρεί μέρος της εκφραστικότητας που εμφανίζεται μόνο σε λίγα βασικά πρόσωπα. Παρ’ όλα αυτά, η προσοχή στη λεπτομέρεια στις κινήσεις και στις αντιδράσεις κάνει τους κόσμους να δείχνουν ζωντανοί.
Τεχνικά, το The Knightling δεν είχε απολύτως κανένα πρόβλημα σε υπολογιστή με τα καρέ να παραμένουν σταθερά και τα γραφικά στο μέγιστο των ρυθμίσεών τους. Παρατηρήσαμε πως υπάρχει ένα θέμα με progress-breaking bugs και glitches που ευτυχώς δεν μας αποτρέπει από το να συνεχίσουμε αν φορτώσουμε προηγούμενη αποθήκευση. Ο χειρισμός ήταν εξίσου εύκολος τόσο σε πληκτρολόγιο και ποντίκι αλλά κυριότερα σε χειριστήριο.
Συνολικά, το The Knightling αφήνει την εντύπωση ενός έργου που κατανοεί σε βάθος τι κάνει ένα 3D Platformer απολαυστικό. Η χαρά της κίνησης και η προσεγμένη εξέλιξη των μηχανισμών είναι αρκετά για να το καταστήσουν ενδιαφέρον, ακόμα κι αν η μάχη δεν πετυχαίνει τον ίδιο αντίκτυπο. Η ιστορία, με την θεματολογία της ανεξαρτησίας και της αναγνώρισης, προσθέτει μια πιο ώριμη διάσταση χωρίς να χάνει τον ανάλαφρο τόνο.
