fbpx
Home ReviewsGame Reviews Trek to Yomi | The review

Trek to Yomi | The review

Bushido: Ο Κώδικας των Σαμουράι

Γράφει ο/η Δημοσθένης Θεοφιλόπουλος

Μια απ’ τις αγαπημένες σκηνές κινηματογράφου του γράφοντα είναι η μάχη μεταξύ του ronin Tsugumo και ενός σαμουράι από τον Οίκο του Ιyi στην ταινία Harakiri του Masaki Kobayashi. Οι αργές σκηνές με τους πολεμιστές να περπατάνε δίπλα και τον άνεμο να φυσάει και να κυριαρχεί στην σκηνή, η μάχη με τα κατάνα να συγκρούονται και τα βλέμματα των πολεμιστών να διασταυρώνονται  γεμάτα αποφασιστικότητα πριν την τελική έκβαση αποτελούν αριστουργηματικά πλάνα, χαρακτηριστικά των Ιαπωνικών ταινιών σαμουράι με κύριους εκφραστές τον Akira Kurosawa και τον Masaki Kobayashi.

Το trek to Yomi , ένα side-scrolling action παιχνίδι, αποτελεί έναν φόρο τιμής στον συγκεκριμένο είδος κινηματογράφου . Η μονίμως ασπρόμαυρη κάμερα σε συνδυασμό με τα πλάνα τα οποία είναι βγαλμένα από κάποια Ιαπωνική ταινία της δεκαετίας του 50 το κάνουν πασιφανές. Ας ξεκινήσουμε από την ιστορία του παιχνιδιού. Βρισκόμαστε στην θέση του Hiroki ενός νεαρού μαθητή του δάσκαλου sensei Sanjuro στην εποχή Edo μετά το χάος που επικράτησε στην Ιαπωνία λόγω της περιόδου Sengoku. Κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος, όπου αποτελεί και το αρχικό μέρος του tutorial/προλόγου του παιχνιδιού, το χωριό μας δέχεται επίθεση. Παρά τις εντολές του δασκάλου ξεκινάμε μαζί με την κόρη του Aiko, η οποία αποτελεί και τον έρωτα του πρωταγωνιστή, σε μια αναζήτηση του δασκάλου μας. Εκεί ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον πρώτο πραγματικό εχθρό. Εν συντομία, τα γεγονότα διαδραματίζονται γρήγορα, γνωρίζουμε τον villain του παιχνιδιού  Kagerou ενώ γινόμαστε μάρτυρες του θανάτου του δασκάλου μας. Το παιχνίδι ξεκινάει ουσιαστικά κάποια χρόνια αργότερα όπου ως προστάτες του χωριού μαθαίνουμε για την επέλαση εισβολέων και αποφασίζουμε να δράσουμε ξεκινώντας για μια διπλανή πόλη. Η ιστορία του παιχνιδιού ειδικά στην αρχή δεν παρουσιάζει κάτι πρωτότυπο, παρόλα αυτά όσο ξετυλίγεται η πλοκή βλέπουμε και το βάρος που έχουν οι επιλογές του ήρωας μας. Η ιστορία, στην οποία από ένα σημείο και μετά εισέρχονται μεταφυσικά και horror στοιχεία, σε συνδυασμό με τους διαλόγους αλλά και τις επιλογές που έχουμε να κάνουμε σε κρίσιμα σημεία συνεισφέρει τα μέγιστα ώστε να νιώσουμε πραγματικά τον ρόλο και τα συναισθήματα που θα βίωνε ο Hiroki.

Εδώ είναι που έρχεται να κουμπώσει αριστοτεχνικά ο οπτικοακουστικός τομέας του παιχνιδιού. Συνάντησα ένα απ’ τα πιο όμορφα και καλοσχεδιασμένα παιχνίδια που έχω παίξει τελευταία. Τα μοντέλα των χαρακτήρων παρουσιάζουν τρομερή λεπτομέρεια ενώ οι μάχες αποτελούν μικρές χορογραφίες. Κάθε σκηνή του παιχνιδιού θα μπορούσε να αποτελεί κάποιον πίνακα ή μέρος μια ταινίας του Kurosawa. Η απλότητα που διέπει τα ιαπωνικά τοπία όπως χωριά και τα δάση, ο μυστικιστικός σχεδιασμός τοπίων που κατοικούνται από πνεύματα και επηρεασμένα από την Ιαπωνική μυθολογία  και η αποπνικτική και φρικαλέα ατμόσφαιρα του γεμάτου νεκρούς Yomi, δηλαδή η γη των νεκρών, συνθέτουν ένα εξαίσιο οπτικό αποτέλεσμα. Δεν νομίζω ότι έχω τραβήξει περισσότερα screenshots άλλη φορά και το να διαλέξω τα κατάλληλα για το συγκεκριμένο κείμενο αποτέλεσε και την πιο δύσκολη διαδικασία κατά τη γραφή του.

Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στον ηχητικό τομέα. Ο άνεμος, το γρασίδι, η φωτιά, τα πατήματα του χαρακτήρα και ο ήχος των σπαθιών να συγκρούονται προσθέτουν ιδιαίτερη αμεσότητα και σε μεταφέρουν αυτόματα στη δράση. Επίσης, τα voice over κλέβουν την παράσταση. Γνωστοί ηθοποιοί από τον κόσμο των anime έχουν δανείσει τις φωνές του στους κεντρικούς χαρακτήρες δημιουργώντας σκηνές οι οποίες σε συνδυασμό με τους διαλόγους θυμίζουν ταινίες όπως αυτές που αναφέραμε. Τα εκπληκτικά voice over όμως συνεχίζονται και στους υπόλοιπους NPC. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το κλάμα ενός χωρικού πάνω από την νεκρή γυναίκα του, μια δυνατή σκηνή η οποία μεταφέρθηκε όσο πιο πειστικά θα μπορούσε αφού με γέμισε με οργή και φρίκη για τον φόνο αυτό.

Ας περάσουμε και στο αδύναμο κομμάτι του παιχνιδιού που δεν γίνεται να παραλειφθεί. To trek to Yomi έρχεται να συμπληρώσει μια πληθώρα παιχνιδιών με θεματική την Ιαπωνία και τους σαμουράι ή Νίντζα, όπως το εξαιρετικό Sekiro, το αποκλειστικό Ghost of Tsushima και τα Nioh. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι τα προαναφερθέντα παιχνίδια έχουν κύριο συστατικό την μάχη και έχουν δώσει μεγάλη έμφαση στον τομέα αυτό. Αυτό δεν ισχύει σε καμία περίπτωση για το trek to Yomi όπου σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να φτάσει τα παραπάνω αλλά προσφέρει όμορφα πράγματα σε άλλους τομείς. Η μάχη είναι ιδιαίτερα απλή, αφού έχουμε light, heavy attack και roll. Φυσικά το parry παίζει τον σημαντικότερο ρόλο στην μάχη αλλά αποτελεί και το μεγαλύτερο πρόβλημα. Δεν είναι εύκολο κανείς να προσδιορίσει τι ακριβώς φταίει αλλά  η μάχη σου αφήνει την αίσθηση του ανικανοποίητου.  Είτε δεν υπάρχει η απαραίτητη ακρίβεια είτε λόγω προσπάθεια να δοθεί μια κινηματογραφική αίσθηση η μάχη αποτελεί τον αδύναμο κρίκο του παιχνιδιού. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα για διάφορα combos και επιθέσεις αλλά στην bushido (normal) δυσκολία του παιχνιδιού, δεν χρησιμοποίησα κανέναν πέρα από δυο τρία. Το πιο ενοχλητικό κομμάτι θα έλεγα ότι είναι το γεγονός ότι λόγο ασπρόμαυρης κάμερας υπάρχουν στιγμές που μέσα στη μάχη δεν είναι εύκολα διακριτές οι επιθέσεις των εχθρών. Πέρα απ’ αυτό, όταν δεν βρισκόμαστε σε κάποια μάχη έχουμε την δυνατότητα να εξερευνήσουμε τις περιοχές αλλά πλέον σε 3 διαστάσεις. Έτσι μπορούμε να βρούμε αναβαθμίσεις είτε της ζωής είτε της αντοχής αλλά και πυρομαχικά για το ozutsu και βέλη για το τόξο μας είτε shuriken. Επίσης το παιχνίδι είναι γεμάτο από collectibles τα οποία είναι σαφώς επηρεασμένα από την Ιαπωνική κουλτούρα.

Στάθηκα στο τέλος στο gameplay του παιχνιδιού και αυτό έγινε σκόπιμα. Αν κάποιος δει το trek to Yomi ως άλλο ένα action game τότε δεν έχει καμία τύχη απέναντι στα άλλα παιχνίδια  που έχω αναφέρει. Δεν νομίζω ότι είναι αυτός ο σκοπός των δημιουργών άλλωστε. Αν δούμε το παιχνίδι ως μια αφήγηση της οδύσσειας ενός σαμουράι και την διαρκή σύγκρουση μεταξύ καθήκοντος και συναισθημάτων, που η μάχη έχει δευτερεύοντα ρόλο, τότε μιλάμε για ένα πάρα πολύ καλό τίτλο που μου θύμισε παιχνίδια όπως το Limbo. Είναι απ’ τα λίγα παιχνίδια που με έκανε να σταθώ περισσότερο στον οπτικοακουστικό τομέα, στους χαρακτήρες και την παρουσίαση των όσων διαδραματίζονται. Σε συνδυασμό με τη μικρή διάρκεια του, 5 ώρες περίπου για το ένα απ’ τα 3 διαφορετικά endings, με έβαλε στον κόσμο του και με έκανε να αφήσω στην άκρη το προβληματικό σύστημα μάχης. Το θεωρώ μια πολύ ιδιαίτερη πρόταση από το πολωνικό  studio Flying Wild Hog και τον σκηνοθέτη Leonard Menchiari το οποίο αν αντιμετωπιστεί με τον κατάλληλο τρόπο έχει να αφήσει πολλά όμορφα στοιχεία. Το παιχνίδι κυκλοφορεί σε Χbox series S|X, Xbox One, PC, PS4, PS5 και είναι διαθέσιμο και στο Xbox Gamepass, από την Devοlver.

Joystick Tips:

  • Συνήθως οι εχθροί πλησιάζουν και από τις δυο πλευρές. Ένα πολύ χρήσιμο combo για επίθεση στον εχθρό που βρίσκεται από πίσω είναι: Backwards+light attack, light attack.
  • Βρήκα πολύ χρήσιμο να περιμένω με υπομονή τον εχθρό να επιτεθεί και αφού κάνω  parry να κάνω counter attack. Πολλές φορές όταν άρχιζα πρώτος τη μάχη έμενα εκτεθειμένος σε εύκολα χτυπήματα.
  • Κάποιο εχθροί, κυρίως αυτοί με thrust attack, ξεκινάνε με 2 πολύ γρήγορες επιθέσεις οπότε πρέπει να γίνουν parry και οι 2 σωστά ώστε να υπάρχει χρόνος για αντεπίθεση.
  • Ενώ έχουμε εξοπλιστεί το τόξο και είμαστε έτοιμοι να ρίξουμε, μπορούμε να στοχεύσουμε με το δεξί μοχλό. Αυτό είναι χρήσιμο για να σκοτώσουμε κάποια όντα που θυμίζουν wraiths και αιωρούνται γιατί το παιχνίδι δεν έχει κάπου είδους jump attack. Αποτελούν απ’ τους πιο επικίνδυνους εχθρούς γιατί όσο είναι ζωντανά κάνουν spawn διάφορους αντιπάλους.
  • Δεν αφήνουμε καμία πηγή χωρίς αλληλεπίδραση αφού εκεί κάνουμε save και γεμίζει η ζωή μας.

Στον player που ακολουθεί μπορείτε να δείτε το Live μας από το παιχνίδι.

You may also like