Υπάρχουν παιχνίδια που δεν τα παίζεις απλώς. Τα αντέχεις, τα φοβάσαι, τα μισείς στιγμές – και στο τέλος τα αγαπάς. Το S.T.A.L.K.E.R. ήταν πάντα ένα από αυτά. Από τα πρώτα μου βήματα στη Ζώνη στο PC, με crashes, mods και ατελείωτα loading, μέχρι το σοκ του να το βλέπω επιτέλους σε κονσόλα στο Xbox, το S.T.A.L.K.E.R. 2 κουβαλάει μια βαριά κληρονομιά. Και τώρα, ήρθε η ώρα να το ζήσω και στο PlayStation 5.
Η μετάβαση αυτή δεν είναι απλώς άλλη μία έκδοση. Είναι η στιγμή που ένα παιχνίδι θρύλος, με όλα του τα κουσούρια, προσπαθεί να σταθεί μπροστά σε ένα κοινό που δεν συγχωρεί εύκολα. Και η αλήθεια είναι πως το S.T.A.L.K.E.R. 2 δεν προσπαθεί ποτέ να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι.
Μια παλιά αγάπη που επιμένει
Έχοντας αγαπήσει τα S.T.A.L.K.E.R. στο PC, έμαθα από νωρίς ότι η Ζώνη δεν σου χαρίζεται. Στο Xbox, το σοκ ήταν διπλό: από τη μία η χαρά του controller, από την άλλη η συνειδητοποίηση ότι τα τεχνικά προβλήματα δεν είχαν εξαφανιστεί. Bugs, αστάθεια, στιγμές που έλεγες «όχι τώρα».
Και όμως, το έπαιξα. Το ευχαριστήθηκα. Γιατί κανένα άλλο FPS δεν σου δίνει αυτή την αίσθηση μοναξιάς, απειλής και επιβίωσης.
Στο PlayStation 5, η εμπειρία είναι σαφώς πιο ώριμη. Όχι τέλεια. Όχι άψογη. Αλλά αρκετά σταθερή ώστε να μπορείς επιτέλους να αφεθείς στη Ζώνη, χωρίς να φοβάσαι συνεχώς τι θα “σπάσει”.
Ατμόσφαιρα πάνω από εντυπωσιασμό
Το S.T.A.L.K.E.R. 2 στο PlayStation 5 δεν έχει ως στόχο να εντυπωσιάσει με καθαρό, φανταχτερό τρόπο. Η οπτική του ταυτότητα είναι συνειδητά τραχιά, βρώμικη και καταθλιπτική, ακριβώς για να υπηρετήσει τον κόσμο της Ζώνης. Δεν πρόκειται για ένα παιχνίδι που θέλει να το θαυμάσεις, αλλά για ένα παιχνίδι που θέλει να σε κάνει να νιώσεις άβολα μέσα στο περιβάλλον του.
Ο φωτισμός παίζει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία ατμόσφαιρας. Η εναλλαγή ημέρας και νύχτας αλλάζει πλήρως την αίσθηση του κόσμου, με περιοχές που την ημέρα μοιάζουν απλώς εγκαταλελειμμένες να μετατρέπονται τη νύχτα σε πραγματικούς εφιάλτες. Η ομίχλη, οι σκιές και τα φώτα που τρεμοπαίζουν μέσα σε ερειπωμένα κτίρια δημιουργούν ένταση χωρίς την ανάγκη μουσικής ή έντονων εφέ.
Τα περιβάλλοντα έχουν χαρακτήρα και ιστορία. Εγκαταλελειμμένα χωριά, εργοστάσια που σαπίζουν εδώ και δεκαετίες και φύση που έχει ανακτήσει τον χώρο της ανθρώπινης παρουσίας συνθέτουν έναν κόσμο που δείχνει ζωντανός, παρά τη φθορά του. Τεχνικά, υπάρχουν ατέλειες όπως pop in, animations παλαιότερης κοπής και μικρές πτώσεις απόδοσης σε φορτωμένες σκηνές, όμως τίποτα από αυτά δεν καταφέρνει να διαλύσει την ατμόσφαιρα που χτίζει το παιχνίδι.
Ο πραγματικός πρωταγωνιστής
Ο ήχος στο S.T.A.L.K.E.R. 2 δεν λειτουργεί απλώς υποστηρικτικά. Είναι βασικό εργαλείο επιβίωσης και ένας από τους σημαντικότερους λόγους που το παιχνίδι καταφέρνει να σε κρατά διαρκώς σε ένταση. Η σιωπή κυριαρχεί και όταν αυτή σπάει, σπάνια είναι για καλό λόγο.
Μακρινοί πυροβολισμοί, ανεξήγητα ουρλιαχτά, μεταλλικοί ήχοι που παρασύρονται από τον άνεμο και ανωμαλίες που προειδοποιούν με χαρακτηριστικό σφύριγμα δημιουργούν μια συνεχή αίσθηση απειλής. Με ακουστικά, το παιχνίδι αποκτά άλλη διάσταση, καθώς πολλές φορές θα σταματήσεις να κινείσαι απλώς και μόνο επειδή άκουσες κάτι που δεν μπορείς να εξηγήσεις.
Η μουσική χρησιμοποιείται με εξαιρετική φειδώ, αφήνοντας τον κόσμο να μιλήσει μόνος του. Όταν τελικά μπαίνει, το κάνει για να υπογραμμίσει συγκεκριμένες στιγμές και όχι για να καθοδηγήσει συναισθηματικά τον παίκτη. Το αποτέλεσμα είναι ένας ηχητικός σχεδιασμός που λειτουργεί υποσυνείδητα και εξαιρετικά αποτελεσματικά.
Σκληρό, άδικο, αυθεντικό
Το gameplay του S.T.A.L.K.E.R. 2 παραμένει πιστό στη σκληρή φιλοσοφία της σειράς. Δεν είσαι ήρωας, δεν είσαι εκλεκτός και δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα επιβιώσεις. Κάθε σύγκρουση μπορεί να αποδειχθεί μοιραία και κάθε λάθος πληρώνεται ακριβά.
Οι μάχες είναι βαριές και αγχωτικές, με τα πυρομαχικά να τελειώνουν γρήγορα και τα όπλα να απαιτούν σωστή διαχείριση. Το παιχνίδι σε ωθεί να σκέφτεσαι πριν ενεργήσεις, να αποφεύγεις άσκοπες συγκρούσεις και να χρησιμοποιείς το περιβάλλον προς όφελός σου. Το inventory management και η επιβίωση αποτελούν βασικά στοιχεία της εμπειρίας και συχνά δημιουργούν απρόβλεπτες καταστάσεις που δεν είναι ποτέ ίδιες.
Το AI παρουσιάζει αστάθεια. Υπάρχουν στιγμές που οι εχθροί λειτουργούν πειστικά και σε πιέζουν τακτικά, αλλά και στιγμές που συμπεριφέρονται περίεργα ή κάνουν λάθη. Παρόλα αυτά, αυτή η ατέλεια μοιάζει να ταιριάζει στον χαοτικό χαρακτήρα της Ζώνης και δεν καταστρέφει τη συνολική εμπειρία.
Η Ζώνη μιλάει μόνη της
Η αφήγηση στο S.T.A.L.K.E.R. 2 δεν είναι εύκολη ούτε άμεση. Το παιχνίδι απαιτεί προσοχή, διάβασμα και διάθεση να χαθείς στον κόσμο του. Η ιστορία ξεδιπλώνεται μέσα από αποστολές, περιβαλλοντικά στοιχεία και μικρές λεπτομέρειες που δεν σου επιβάλλονται ποτέ.
Το σύμπαν της Ζώνης παραμένει γεμάτο γκρίζες ζώνες, χωρίς ξεκάθαρα σωστό και λάθος. Οι επιλογές σου έχουν συνέπειες, ακόμη κι αν αυτές δεν γίνουν άμεσα αντιληπτές. Πρόκειται για μια αφήγηση που ανταμείβει όσους επενδύσουν χρόνο και υπομονή.
Διαχρονικότητα – ένα cult παιχνίδι σε σύγχρονη μορφή
Το S.T.A.L.K.E.R. 2 είναι ένα παιχνίδι που δεν θα αγαπηθεί από όλους. Δεν κάνει παραχωρήσεις και δεν προσπαθεί να γίνει εύπεπτο. Αυτή ακριβώς όμως η στάση είναι που του χαρίζει χαρακτήρα και ταυτότητα.
Με τη σωστή υποστήριξη και τα απαραίτητα patches, έχει όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε cult τίτλο της γενιάς του. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που θα συζητιούνται χρόνια αργότερα, όχι επειδή ήταν τέλεια, αλλά επειδή τόλμησαν να παραμείνουν πιστά στο όραμά τους.
Ευχαριστούμε θερμά την Enarxis για την ευγενική παραχώρηση του παιχνιδιού για τις ανάγκες του review.
